Przy okazji wczorajszej prezentacji zespołu Parma Calcio Legends, obszernego wywiadu lokalnej prasie udzielił legendarny szkoleniowiec Crociatich z lat 90., Nevio Scala.

Jakie ma Pan wspomnienia z Parmy?

W czasie, który tu spędziłem, wydarzyło się coś magicznego. Ludzie z wielkim wzruszeniem wspominają te siedem lat. Zawsze chętnie tu wracam, gdy tylko nadarzy się okazja – to miasto dało mi tak wiele. Tym cudowniej jest spotkać się ponownie z moimi piłkarzami. Tworzyli niezwykłą, wspaniałą grupę i to oni przede wszystkim przyczynili się do osiągnięcia tych wielkich sukcesów.

Jak przebiegał proces kształtowania się tych zawodników?

Zanim stali się wielkimi piłkarzami, byli wspaniałymi ludźmi. Miałem szczęście prowadzić grupę chłopaków, którzy zżyli się ze sobą i nawiązali przyjaźnie. Fakt, że po trzydziestu latach nadal są razem, pokazuje, iż nie było to uczucie powierzchowne, ale głęboko zakorzenione.

Czy jest jakiś moment, który wspomina Pan w szczególny sposób?

To było siedem niezwykle intensywnych lat, pełnych emocji i sukcesów. Za każdym razem przeżywam je na nowo z ogromną przyjemnością.

Jak postrzega Pan nową Parmę? Jak daleko może ona zajść?

Trudno odpowiedzieć na to pytanie. Myślę, że celem jest powtórzenie tego, co Parma osiągnęła w przeszłości. Istnieją jednak obiektywne trudności: drużyna jest młoda, trener bardzo młody, a wyników na razie brakuje. Mam nadzieję, że dziś wieczorem (wczoraj, przeciwko Torino – red.) wszystko się odmieni i że to wydarzenie przyniesie Parmie szczęście.

Dziesięć lat po współpracy z Nuovo Inizio między Scalą a Parmą rodzi się nowa relacja.

To, że dziś ponownie angażuję się w ten projekt, napawa mnie dumą. To znak, że ludzie nie zapomnieli tego, czego wspólnie doświadczyliśmy. Z wielką przyjemnością patrzę na te inicjatywy i mam nadzieję, że zakończą się sukcesem, bo ci piłkarze, którzy w nich uczestniczą, naprawdę na to zasługują.

Ma Pan tak bliską więź tylko z Parmą?

Byłem trenerem tego klubu przez siedem lat. Trudno mi to porównać z czymkolwiek innym, bo w żadnym innym zespole nie spędziłem tyle czasu i nigdzie indziej nie przeżyłem tak wspaniałych chwil. Kiedy wracam do Parmy, ludzie przypominają mi, jak wyjątkowe były to lata. To dowód, że nie tylko wygrywaliśmy i przegrywaliśmy, ale także zbudowaliśmy więź z kibicami, która wykracza poza wyniki i sport.

W środku tygodnia Parma mocno cierpiała w meczu Coppa Italia przeciwko Spezii, ale wygrała po karnych. Pańska Parma sięgała po krajowy puchar – jak ważne są te rozgrywki?

Nigdy ich nie lekceważyliśmy; zawsze graliśmy z taką samą intensywnością, jak w lidze. Wszystkie drużyny uczestniczące w tych zmaganiach mają obowiązek podejść do nich poważnie. To trofeum, które pozwala wznieść się na wyżyny. Każdy, kto je ignoruje, ma niewielkie pojęcie o świecie piłki nożnej. Nasze pierwsze zwycięstwo było niezwykłe – nie możemy o nim zapomnieć, bo to ono zaprowadziło nas na Wembley. Dzięki niemu zagraliśmy w Pucharze Zdobywców Pucharów i w słynnym finale z Antwerpią, który przeszedł do historii.

Jak ocenia Pan obecne występy Parmy?

Powiem szczerze: jeszcze nie widziałem Parmy w akcji w tym roku. Dzisiaj obejrzę mecz z Torino. Poczekam, aż zobaczę zespół z bliska, zanim wydam opinię. Czuję jednak wielki entuzjazm – drużyna i trener są młodzi, ale wierzę, że przy odrobinie szczęścia mogą osiągnąć świetne wyniki.

Jakiej rady udzieliłby Pan temu klubowi i tej drużynie?

Nigdy nikomu nie dawałem rad. Rozmawiałem i dyskutowałem z moimi zawodnikami, ale nie narzucałem im własnych pomysłów. Każdy ma swój sposób radzenia sobie z problemami. Trener i drużyna będą wiedzieć, jak to zrobić. Mam nadzieję, że wkrótce znajdą odpowiedzi – może już dziś wieczorem.

Być może sekret tkwi w relacjach międzyludzkich?

„Pokora i prostota to skrzydła wielkich osiągnięć” – mawiał mój przyjaciel. Nasza Parma była budowana właśnie na tym haśle. Jeśli pracujesz z pokorą i masz świadomość granic, które trzeba przekraczać w świecie piłki nożnej, to już bardzo dobry początek.

Co nie podoba się Panu w dzisiejszej piłce nożnej?

Nie śledzę jej zbyt uważnie, więc trudno mi to sprecyzować. Mam inne zajęcia, w tym biznes, które wypełniają mój czas. Stworzyliśmy piękną winnicę, w której tłoczymy zdrowe winogrona i produkujemy dobre, naturalne wino. Tym zajmuję się teraz przede wszystkim.