Legendarny szkoleniowiec Parmy: Nevio Scala, udzielił wywiadu dla internetowego wydania Gazzetta dello Sport, w którym wypowiedział się na temat swojej niedoszłej pracy w Realu Madryt.

Jak to było z propozycją od Realu Madryt?

Zadzwonili do mnie do domu; bo telefony komórkowe wówczas jeszcze nie istniały. Nie pamiętam nazwiska managera, który ze mną rozmawiał, ale powiedział mi, że mówi w imieniu prezesa Ramona Mendozy, który za wszelką cenę chciał mnie pozyskać. Ten manager wyjaśnił mi projekt i zapytał, czy jestem dostępny. Nie spieszyłem się i odpowiedziałem, że porozmawiamy za kilka dni. W międzyczasie wiadomość zaczęła krążyć po Madrycie, a dziennikarz "La Gazetty", Alberto Cerruti, który był moim dobrym przyjacielem i miał dobre kontakty w Hiszpanii, dowiedział się o tej ofercie Realu Madryt. Zadzwonił do mnie i spytał się, czy to prawda. Potwierdziłem to i takim sposobem "La Gazzetta" też podchwyciła ten news.

Jak wyglądała wówczas Twoja sytuacja?

Trenowałem Parmę, która debiutowała w Serie A. To był młody zespół z wieloma bardzo utalentowanymi zawodnikami. Mogę śmiało powiedzieć, że był to projekt, który ze mną w pełni rezonował i dzieliłem go wraz z właścicielem, a więc z Calisto Tanzim, i moimi współpracownikami: Ivanem Carminatim i Vincenzo Di Palmą. Pod koniec pierwszej połowy sezonu zajmowaliśmy drugie miejsce w tabeli, za Interem. W ostatniej kolejce ligowej pokonaliśmy na Tardini wielki Milan Sacchiego 2:0, a Melli strzelił dwa fantastyczne gole. Parma zyskała sporo uwagi w gazetach, biorąc pod uwagę, że dopiero co weszliśmy na wielką scenę. Graliśmy dobrą piłkę, byliśmy drużyną prowincjonalną, aczkolwiek popularną, a do tego z wielkimi ambicjami.

Dlaczego odmówiłeś Realowi?

Ponieważ byłem marzycielem. Mogę nawet powiedzieć, że nadal nim jestem. Chciałem osiągnąć coś ważnego z Parmą. Coś, o czym mógłbym powiedzieć, że było to moje, autorskie dzieło. Nie chciałem też zostawiać moich chłopaków, których traktowałem niczym synów. Byliśmy rodziną, a dobrym ojcem nie staje się z dnia na dzień. W dłuższej perspektywie miałem rację: w tamtym roku zakwalifikowaliśmy się do Pucharu UEFA, zajmując szóste miejsce w Serie A, a potem wygraliśmy Coppa Italia, pokonując w finale sam Juventus. Później był Puchar Zdobywców Pucharów na Wembley w 1993 roku, Superpuchar Europy z Milanem Capello w 1994 roku i Puchar UEFA w 1995 roku. Krótko mówiąc, nawet gdy byłem w Parmie, moje nazwisko krążyło po Europie. Miałem tam wszystko, czego chciałem i potrzebowałem.

Co najbardziej wspominasz z tych 7 lat spędzonych w Parmie?

Miłość miasta do drużyny, którą przynajmniej po części, z wielką cierpliwością zbudowałem. Nie zapomnę też ludzi i moich chłopaków. Był kapitan Minotti, był Apolloni, był Zoratto, był też Melli, porywczy, ale prawdziwy facet z ogromnym talentem. Gdyby tylko mnie trochę bardziej słuchał, zrobiłby jeszcze lepszą karierę. Miał wszystko: technikę, dobrą sylwetkę, był bardzo zwinny, oraz ukierunkowany na zdobywanie goli. Jego problemem było jednak to, że żył instynktem, a nie rozumem. Czasami mu to pomagało, jednak na dłuższą metę stanowiło ograniczenie.