Parma wciąż zmaga się z plagą kontuzji, a znaczące nieobecności z pewnością będą miały negatywny wpływ na nadchodzące mecze. Powrót takich zawodników jak Emanuele Valeri czy Jacob Ondrejka jest jednak dla Carlosa Cuesty niezwykle cenny i stanowi swego rodzaju promyk nadziei.

Zarówno Ondrejka, jak i Valeri to piłkarze o unikalnej charakterystyce w skali zespołu Crociatich, dlatego ich zastąpienie było wyjątkowo trudne. Wraz z ich powrotem można spodziewać się również pewnych zmian taktycznych, które wpłyną na system gry, sposób krycia oraz zajmowane na boisku pozycje.

Jednym z głównych problemów początku sezonu był wybór formacji defensywnej. Cuesta rozpoczął rozgrywki ustawieniem 3-5-2, podobnym do tego, którym Crociati kończyli poprzednią kampanię. Po październikowej przerwie na mecze międzynarodowe zdecydował się jednak na formację z czwórką obrońców - w dużej mierze po to, by zrekompensować nieobecność Valeriego.

Jak zatem może wyglądać defensywa po powrocie 26-latka? Jednym z rozwiązań byłoby połączenie zalet formacji trzy- i czteroosobowej, czyli przejście na tak zwany system hybrydowy, zmieniający się w zależności od fazy gry i charakterystyki przeciwnika. Oparłby się on na asymetrycznym ustawieniu: po jednej stronie grałby zawodnik o wyraźnie ofensywnym profilu, a po drugiej - piłkarz znacznie bardziej defensywny. Taki układ umożliwia płynne przejścia między trójką a czwórką obrońców. Rozwiązanie to odciążyłoby Valeriego w defensywie i lepiej wykorzystało jego walory w ataku, natomiast Del Prato na przeciwległym boku mógłby grać bliżej dwójki stoperów, zapewniając większą stabilność.

Tego typu ustawienie wpłynęłoby także na inne obszary boiska, choć warto podkreślić, że dla Parmy nie byłoby ono zupełnie nowe. Chivu testował je w ubiegłym sezonie przeciwko Udinese, a później stosował w kilku kolejnych meczach, co ostatecznie pomogło drużynie w utrzymaniu. Także Cuesta ma na tym polu pewne doświadczenie - choć bardziej subtelne. Hiszpan korzystał z hybrydowego systemu w niektórych spotkaniach na początku sezonu, m.in. przeciwko Cremonese oraz, do pewnego stopnia, w ostatnim meczu z Milanem. W starciu z Rossonerimi, z założenia, Lovik miał powstrzymywać ataki Saelemaekersa (co okazało się kompletną porażką), podczas gdy na drugim skrzydle Britschgi otrzymał więcej swobody w ofensywie. Z kolei Del Prato, odrywając się chwilami od trójki środkowych obrońców, odbudowywał linię złożoną z czterech defensorów.

Krótko mówiąc, Cuesta ma pewne pole manewru w dostosowaniu formacji do aktualnych potrzeb i możliwości drużyny, choć na razie trudno o jednoznaczne przewidywania. Jedno jest jednak pewne: zgodnie z trendem współczesnej piłki granica między grą trójką a czwórką obrońców coraz bardziej się zaciera, a Parma może z tego skorzystać.