Po meczu ze Spezią na spotkaniu z dziennikarzami pojawił się także Elia Plicco, który ze swojej perspektywy opowiedział o wydarzeniach boiskowych, w tym o otrzymanej czerwonej kartce.

Nie tak wyobrażałeś sobie swój występ.

Byłem zbyt impulsywny i naiwny. Przepraszam kolegów z drużyny i kibiców – wiem, że mój błąd mógł nas drogo kosztować. Cieszę się jednak, że mogłem trochę pograć i przede wszystkim, że awansowaliśmy do następnej rundy. Szkoda, że nie zagram w Bolonii, ale muszę ponieść konsekwencje swojego błędu.

Miałeś świetny okres przygotowawczy tego lata. Co dały Ci tamte doświadczenia?

To był bardzo ważny czas – rozegrałem sporą liczbę meczów sparingowych, dzięki czemu nabrałem pewności siebie, o którą trudno na początku profesjonalnej kariery, zwłaszcza gdy ma się za sobą tylko treningi. To właściwie mój pierwszy pełny sezon z seniorami i pierwsze prawdziwe poznawanie innego futbolu. W poprzednich rozgrywkach zaledwie kilka razy siedziałem na ławce rezerwowych, a dziś wystąpiłem już po raz drugi. Wszedłem na boisko z odpowiednim nastawieniem, byłem skoncentrowany i nie popełniałem wielu błędów, ale później przyszła ta poważna pomyłka – czerwona kartka. Muszę wyciągnąć z tego wnioski.

Jakie nastroje panują w szatni?

Jesteśmy zadowoleni z postępów – wszystko powoli się układa. Oczywiście musimy się poprawić, ale jesteśmy na dobrej drodze. Jestem pewien, że rezultaty przyjdą.

Jakiego sezonu oczekujesz dla siebie?

Pracuję dzień po dniu, starając się być gotowym na swoją szansę. Mam nadzieję, że nadejdzie jak najszybciej, ale to decyzje trenera i sztabu. Ja robię, co mogę, żeby być przygotowanym.

Czy spodziewałeś się, że pojawisz się na boisku tak wcześnie?

Szczerze mówiąc – nie. Nie sądziłem, że zmiana nastąpi już w przerwie, ale kiedy zostałem wysłany na rozgrzewkę, zacząłem oswajać się z myślą, że dostanę więcej minut. Gdy tylko dotknąłem piłki po raz pierwszy, od razu nabrałem pewności siebie.

Jakie są Twoje największe piłkarskie atuty?

Jestem szybkim, dynamicznym i uniwersalnym pomocnikiem. Zawsze staram się być do dyspozycji drużyny. Przez lata zmieniałem pozycje, ale moimi głównymi cechami są agresja, wytrzymałość i umiejętność odnajdywania się w polu karnym.

Wielu młodych zawodników z Parmy marzy o grze na Tardini. Jak bardzo ekscytujące było to dla Ciebie?

Gra na Tardini od zawsze była moim marzeniem. To już mój ósmy rok w Parmie, a moi przyjaciele regularnie zasiadają na trybunach. Możliwość gry przed tą publicznością to coś wspaniałego. Przykro mi z powodu tego, co się wydarzyło – mam nadzieję, że szybko uda mi się zatrzeć złe wrażenie.