Letnie mercato 2025, we Włoszech oficjalnie zostało oficjalnie zakończone. Emocje zdążyły już nieco opaść, tak więc zapraszam na, w pełni subiektywne, podsumowanie rynku transferowego, w wydaniu Parmy.

W ninijeszym nazwijmy to hucznie omówieniu/analizie, chciałbym się przede wszystkim skupić na kwestiach sportowych i rozpatrywać zakończone mercato w oderwaniu od spraw finansowych, ale jeśli interesuje was moja opinia na temat ekonomicznej strony rynku transferowego Parmy, to, krótko mówiąc, uważam, że klub wykonał dobrą robotę. Stosunek wydatków do przychodów jest wręcz znakomity, kwoty, za które sprowadzani, byli poszczególni gracze, wydają się racjonalne, zaś pieniążki ze sprzedaży satysfakcjonujące, aczkolwiek osobiście uważam, że lepszy dyrektor sportowy/CEO (zwał jak zwał) niż Cherubini, z transferów czy to Bonny'ego, czy to Leoniego wyciągnąłby jeszcze trochę więcej monet, ale generalnie źle nie ma i nie ma się co przesadnie tego czepiać.

Skoro już te przydługie didaskalia mamy za sobą, to przejdźmy do mięska, czyli tego jak w mojej opinii na przestrzeni ostatnich 2-3 miesięcy zmieniła się kadra Parmy i jakie niesie to za sobą perspektywy, na rozpoczęty sezon.

Zacznijmy od sprzedaży, bo w tym temacie działo się naprawdę sporo, zaś poczynione ruchy miały naprawdę olbrzymi wpływ na postrzeganie drużyny, o czym za chwilę. Z szeroko pojętego pierwszego zespołu z Parmy odeszli Ange-Yoan Bonny, Simon Sohm, Dennis Man, Valentin Mihaila, Giovanni Leoni, Antonine Hainaut, Drissa Camara, Yordan Osorio, Matteo Cancellieri, Alessandro Vogliacco, a do tego już po zamknięciu włoskiego mercato Botond Balogh. O tych zawodnikach można mieć takie lub inne zdanie, jednak fakty są takie, że co najmniej 5 jak nie 6 graczy z tego grona, można określić mianem podstawowych piłkarzy, zaś kolejnych 2-3 to zawodnicy aspirujący do podstawowej XI lub też bardzo solidni zmiennicy. Tego typu odejścia, bo przecież z każdej formacji odszedł co najmniej jeden istotny grajek, to nie żaden lifting czy retusz, a pełnoskalowa przebudowa rozpoczęta od rozbiórki. Dodajmy do tego jeszcze fakt, że wymieniona wyżej grupa piłkarzy, w większości (wyłączając Cancellieriego i Vogliacco, którzy przebywali na Tardini na zasadzie wypożyczeń i klub nie zdecydował się ich wykupić) to gracze, którzy w kadrze Crociatich, stanowili czołówkę pod kątem doświadczenia tak w zespole, jak i w Serie A (pod utratę doświadczenia w Serie A, dwójkę Cancellieri-Vogliacco też śmiało można pdociągnąć). Tym sposobem, Parma straciła nie tylko podstawowych graczy, od strony techniczno-taktycznej, ale również, za jednym zamachem uczyniła swoją, i tak już młodą i niedoświadczoną drużynę, jeszcze bardziej niedoświadczoną. Osobiście, z tego grona piłkarzy, jako tych nie do zastąpienia traktowałbym jedynie Sohma oraz Bonny'ego, po których wyrwa, w nadchodzącym sezonie może być nie do załatania. Z kolei reszta w tym nawet Leoni, po którym rozpacza wielu kibiców, to gracze, których da się/dałoby się w rozsądny sposób zastąpić (ale czy Parma to zrobiła o tym za chwilę). Niemniej, taki eksodus piłkarzy to naprawdę olbrzymia zmiana dla klubu niemającego przecież stabilnej pozycji w lidze, czy nie wiadomo jak szerokiej kadry. Już samo zastąpienie tych 5-6 graczy podstawowego składu, brzmi karkołomnie i stanowiłoby wyzwanie nawet dla dysponującego najsilniejszą kadrą we Włoszech, Interu, a co dopiero Parmy, która nie ma żadnego podjazdu do możliwości Nerazzurrich w tym zakresie.

Kontynuując temat odejść, warto byłoby również nadmienić, iż poza wymienioną wyżej grupą piłkarzy, Parma zdecydowała się również odesłać na wypożyczenie Petera Amorana, Rachida Koude, Mateusza Kowalskiego, Antonine Joujou, Dario Sitsa, Francesco Sartoriego, Drena Terrnave i Antohony'ego Partipilo. W zasadzie nie ma co dłużej się nad tym rozwodzić, bo w większości przypadków (w zasadzie poza Partipolo, którego przygoda z Tardini jest już definitywnie zakończona niezależnie od wyniku wypożyczenia do Bari), były to po prostu racjonalne posunięcia obliczone, na to, aby dać piłkarzom przestrzeń do regularnej gry, a co za tym idzie dalszego rozwoju. Osobiście z tego grona, najbardziej interesuje mnie to jak poradzi sobie Sartori, który w Primaverze jawił się jako naprawdę zdolny napastnik. Niestety patrząc na doświadczenia ostatnich lat i to jak fatalnie, Crociati zarządzali wypożyczeniami swoich, równie zdolnych graczy ofensywnych (Adorante, Artistico, Basili, Marconi etc.) nie mam zbyt dobrych przeczuć co do osiągów Sartoriego. Na pewno warto też mieć na uwadze Sitsa, który trafił do rezerw Atletico, a także Koude, który mimo naprawdę obiecujących występów w sparingach ponownie wylądował w Sepzii. Praktycznie jedyna rzecz, do której można by się przyczepić, w związku z tymi wypożyczeniami, to dość solidne uszczuplenie kadry, które może być problematyczne, zwłaszcza w wypadku wystąpienia plagi kontuzji, jak w poprzedniej kampanii. Z drugiej strony to czy tacy zawodnicy, jak Amoran, Sits czy Kouda faktycznie mogliby, stanowić realną wartość w sytuacji kryzysowej jest dość dyskusyjne.

Kończąc temat transferów wychodzących, nie można też nie wspomnieć o sprawach niezałatwionych, które jak co roku wystąpiły również teraz. Tyczy się to przede wszystki dwójki piłkarzy: Mohameda Anasa Haja oraz Gabriela Charpentiera. Obaj gracze zostali skreśleni z listy zgłoszonych, zaś ich sprzedaży, przynajmniej na ten moment, nie udało się domknąć. Tak więc, jeśli w nadchodzących dniach nie wydarzy się coś nieoczekiwanego, obaj najbliższe pół roku spędzą na trybunach, inkasując z klubu stosowne wynagrodzenie, które zwłaszcza w kontekście Charpentiera (320 tys. euro netto za sezon) jest dość pokaźne, oczywiście jak na warunki Crociatich. [Aktualizacja 08.09.2025; 21:30] Ostatecznie obaj zawodnicy zostali wytransferowani: Haj do Beerschot VA, a Charpentier do Cracovii. Tak więc w tym zakresie można akurat Parmę pochwalić, bowiem bądź co bądź sprzedała wszystkich zawodników, których planowała sprzedać i nikt nie musi być odsyłany, sztucznie, na trybuny co było powszechną praktyką w ostatnich latach.

Dobra, temat odejść mamy załatwiony, to skupmy się teraz na wzmocnieniach i na tym, w jaki sposób Parma postanowiła załatać wyrwy, o których mowa była wcześniej. W trakcie letniej sesji transferowej, na Tardini przybyli Christian Ordone, Abdoulaye Ndiaye, Oliver Sorensen, Matija Frigan, Mariano Troilo, Benjamin Cremaschi, Sascha Britschgi, Gaetano Oristanio oraz Patrcik Cutrone. Czysto na papierze, patrząc na role oraz statystyki tych zawodników, można stwierdzić, że wszystkie newralgiczne pozycje zostały uzupełnione, a w kadrze Cardlosa Cuesty, na każdą pozycję przypada co najmniej dwóch zawodników. Tyle teoria, a jak to się ma do praktyki? Nie zamierzam tu owijać w bawełnę poza Oristaino oraz Cutrone, których doskonale znam z rozgrywek Serie A i traktuje jako jakościowe wzmocnienia, których powinien dokonywać klub aspirujący do łatwego utrzymania w elicie, nie mam bladego pojęcia, kim jest reszta tych zawodników. W zeszłym sezonie, przy okazji oglądania Ligi Mistrzów mignął mi może Ndiaye, jednak nie przywiązywałem wówczas do tego żadnej wagi, zaś reszta to dla mnie gracze całkowicie anonimowi. Nie śledzę MLSu, nie jestem entuzjastą skandynawskiego futbolu, ligi argentyńskiej i chorwackiej, nie mam żadnej wiedzy na temat rozgrywek młodzieżowych w Szwajcarii, a tego typu zainteresowania i informacje musiałbym posiadać, chcąc powiedzieć cokolwiek więcej, ponad statystyki z Transfermarkt, o tych zawodnikach. Dla mnie każdy z nich to zagadka i jeden wielki ruch hazardowy. Może wypalą może nie.

Co więcej, nawet na bazie sparingów nie jestem w stanie powiedzieć, na ich temat niczego więcej, bowiem klub, tylko z sobie znanych powodów, postanowił dokonać większości tych transferów po zakończeniu pre-campionato. Biorąc pod uwagę to, iż mówimy o ekipie, która nie ma nałożonych żadnych ograniczeń transferowych (jak działo się, chociażby w przypadku Lazio), zaistniała sytuacja jest doprawdy niespotykana i kuriozalna. Jakby tego było mało, mówimy przecież o zawodnikach, którzy nie mieli wcześniej żadnej styczności z Calcio, pochodzą z różnych lig, środowisk i kultur, a to czynniki, które w drastyczny sposób mogą warunkować ich adaptację. Oczywiście może ktoś wzorem Pellegrino, ze stycznia od razu, bez ceregieli zacznie z wysokie C, jednak patrząc na to, że coś takiego, w ostatnich latach udawało się w Parmie tylko jednostkom, oczekiwanie, że nagle zrobi to 5 czy 6 zawodników, brzmi dla mnie jak mrzonka.

Kolejna sprawa, o ile na papierze, poszczególne pozycje zdają się być dobrze pokryte, o tyle nie da się oprzeć wrażeniu, że nie do końca tak jest. Środek obrony, nawet w obliczu nagłego (i moim zdaniem nierozsądnego) odejścia Balogha, od strony liczbowej i pozornej jakości, wygląda dobrze, to samo tyczy się też środka pola i ataku, jednak prawdziwy problem jest dostrzegalny ma wahadłach, Nie jest w stanie zrozumieć tego, jak zespół, który docelowo ma bazować na ustawieniu z wahadłowymi, niezależnie do tego czy będzie to 3-5-2 czy 3-4-2-1, może tak beznadziejnie wyglądać w tym aspekcie. Na ten moment obsada bocznych stref wygląda następująco: Valeri, Lovik, Britschgi, Begic... O ile Valeri, to w klubie średniej półki Serie A, klasa sama w sobie, o tyle reszta brzmi, dla mnie, jak nieśmieszny żart. Wahadeł, z Begicem, Britschgim czy Lovikeim nie przestraszy się nie tyle, żaden klub z Serie A, co nawet średniej, póki klub Serie B. Mówię to bez cienia ironii czy hiperbolizowania, z takim zestawieniem wahadeł, jakie mamy w obecnej Parmy, nie czułbym się komfortowo w walce o play-offy Serie B, a co dopiero utrzymanie w Serie A.

Zmierzając już do brzegu, w Parmie, na przestrzeni ostatnich 2-3 miesięcy zaszła prawdziwa rewolucja na szeroką skalę. Kadra została przebudowana, w każdej formacji zaszły duże zmiany i moim prywatnym zdaniem, finalny produkt jest dużo gorszy od tego, którym klub dysponował rok temu przed startem kampanii 24/25. Crociati pozbyli się doświadczenia i jakości, ściągają w to miejsce potencjał i obietnice, które niekoniecznie muszą wypalić. Gwarantów i punktów odniesienia jest tu niewiele, zaś słowami klucz, definiującymi twór, jaki zaserwował nam duet Cherubini-Pettina (przy błogosławieństwie Krause) są "może" oraz "jeśli". Do tego dochodzi też kwestia sprawności działania i zakrawający o absurd timing dokonywania operacji przychodzących. Osobiście uważam więc, że letnie mercato, w wydaniu Parmy było słabe, a gdyby nie przyjścia Cutrone i Oristano, które postrzegam jako drobne promyczki nadziei, powiedziałbym nawet, że fatalne. Nie mam dobrych odczuć względem tego składu, za dużo jest tu znaków zapytania i życzeniowego myślenia, a za mało czystej, piłkarskiej jakości. Obym finalnie się mylił i zespół dał radę zaskoczyć, jednak na ten moment rynek Parmy, oceniam jako zmarnowany i nietrafiony.

Ocena końcowa: 5/10

Łukasz Baron