Fabio Pecchia udzielił ciekawego wywiadu dla Repubblica, w którym wypowiedział się na temat swojej filozofii i metodologii pracy.

Jak spoić drużynę złożoną z tak wielu obcokrajowców, jak Parma?

Na początku mojej pracy, najważniejszą kwestią, była nie tyle taktyka, co integracja grupy. Japończyk nie jest Szwedem, ma inne naleciałości kulturowe i inaczej podchodzi do wielu kwestii. Mimo to, ważne jest stworzenie w takiej grupie poczucia celu i przynależności, sprawienie, by mimo różnic mówiła ona jednym językiem, w sensie metaforycznym, ale też dosłownym, bowiem od każdego z chłopaków wymagam, aby uczył się włoskiego.

W jakim języku prowadzisz treningi?

Podczas zajęć mówię po włosku, z kolei indywidualne rozmowy z zawodnikami często prowadzę po angielsku.

Jaka jest największa siła tej Parmy?

Lekkość, która nie jest jednak brakiem powagi, ale umiejętnością skupienia się na tym co robimy, bez zbędnych balastów i ograniczeń. Jeśli uda nam się utrzymać lekkość, będziemy w stanie dokonać ważnych rzeczy.

Jaki jest wasz cel?

Nadrzędnym celem jest utrzymanie. To miasto i klub zasługują na to, aby być w Serie A i chcemy im to zapewnić. Jesteśmy w tym względzie gotowi, na wiele poświęceń.

O której zaczynasz swoją pracę?

Lubię szybko pojawiać się w klubie, zwykle jestem tam już o 7:30. Swój dzień pracy preferuję zaczynać od wspólnego śniadania, z moimi podopiecznymi i całym sztabem.

Co jest najbardziej potrzebne młodym zawodnikom, aby mogli się rozwijać?

Zaufanie oraz cierpliwość. Młodzi piłkarze muszą mieć pewność, co do tego że mogą popełniać błędy, które później będą pomagały im rosnąć. Gdy takie błędy się pojawiają, ważne jest w odpowiedni sposób je przepracować, dać zawodnikowi odpowiednie wytyczne i wskazówki. Zaufanie polega na tym, że jeśli chcesz, aby dany piłkarz się poprawił, dajesz mu więcej minut. Im więcej gra tym staje się lepszy, jednak może się to też wiązać z większą liczbą błędów, dlatego tak ważna jest również cierpliwość. Trzeba też mieć świadomość tego, że między rozwojem, a wypaleniem istnieje bardzo cienka granica.

Jak postrzegasz rolę trenera?

Jako trener musisz połączyć indywidualny rozwój zawodników, grę zespołową oraz dążenie do zwycięstwa, ponieważ z tyłu głowy zawsze masz świadomość, że liczy się wynik.