(ParmaLive.com - Teodoro Franchi) - Po Ange-Yoanie Bonnym, Valentinie Mihaili z Parmy odszedł równiż Simon Sohm, a bliski opuszczenia klubu wydaje się również Dennis Man, który zmierza w kierunku Holandii. Tak więc zanosi się na to, że Crociati pożegnają się z czterema zawodnikami, sprowadzonymi w początkowej erze rządów Kyle'a Krause.

Można więc pokusić się o stwierdzenie, że tym samym Parma zamyka coś na kształt pierwszego, pięcioletniego cyklu przewodnictwa Amerykańskiego prezesa, na Tardini, z czego dwa lata przypadały na Serie A, a trzy na Serie B. Ten początkowy projekt techniczny nie przyniósł spodziewanych efektów, na boisku, jednak mimo wszystko udało się przywrócić Crociatim status klubu Serie A oraz utrzymać się w elicie. Z finansowego punktu widzenia wygląd to już znacznie lepiej. 25 mln netto zysku na Bonnym i prawie 10 mln zysku na Sohmie (ten, po odliczeniu amortyzacji, przybył na Tardini za około 6 mln), a także planowana sprzedaż Mana, za kwotę dwucyfrową, to naprawdę solidny zastrzyk gotówki do klubowego budżetu.

Teraz pora na nowy projekt techniczny, który w przeciwieństwie do poprzednika, nie zacznie się jednak od zera, ponieważ będzie bazował na solidnych fundamentach, zbudowanych w ciągu ostatnich kilku lat. Co więcej będzie też miał on na celu dalsze podnoszenie poprzeczki. Ta zmiana kierunku była już widoczna w zeszłym sezonie, kiedy to klub nie decydował się na transfery za zero licząc na późniejszy zysk rzędu 10-15 mln euro, tylko w zdecydowanej większości, postanowił sprowadzać graczy z kwoty dwucyfrowe, jak Suzuki, Keita czy Leoni. Podobnie było też z Pellegrino, Orodnezem, Lovikiem czy Ondrejką. Wszystkie te operacje zostały zaprojektowane z myślą o podniesienia poziomu techniczno-taktycznego drużyny, jak również umożliwienia tym piłkarzom skoku jakościowego, tak aby następnie można było wrócić z nimi na rynek i sprzedać za oszałamiające kwoty. Można powiedzieć, że to już się w pewnym stopniu klubowi udało: Keita za sprawą znakomitej końcówki sezonu praktycznie podwoił swoją wartość, Suzuki jest wycinany na ponad 30 mln euro, zaś za Leoniego, o którym na mercato mówi się praktycznie codziennie, Parma żąda co najmniej 40 mln euro.

Sprzedaże sprzedażami, jednak w nadchodzących tygodniach, Parma będzie musiała dokonać kilku transferów, aby uzupełnić swoją kadrę. Mówimy tu prawdopodobnie o prawym obrońcy, środkowym pomocniku i co najmniej dwóch, jeśli nie trzech ruchach w obrębie formacji ataku. Nie ma jednak większej wątpliwości, że będą to posunięcia ukierunkowane na rozwój pod względem jakości drużyny oraz potencjału nowych nabytków, w ujęciu zarówno technicznym, jak i finansowym. Możemy z góry zakładać, że w klubie nie pojawi się "gotowy" piłkarz warty z marszu 15-20 mln euro, zamiast tego spodziewać możemy się 3 lub 4 graczy z potencjałem i wartością rynkową rzędu 8-12 mln euro. Z każdym z takich zawodników, będzie wiązała się nadzieja kontynuacji jego rozwoju i powiększenia, zasobów technicznych klubu, a w szerszej perspektywie oczywiście także i tych finansowych.

Patrząc obiektywnie, w ostatnich latach, Parma popełniła relatywnie mało błędów, a te najbardziej oczywiste i dotkliwe wiązały się głównie z pochopnymi decyzjami transferowymi w pierwszym sezonie rządów Kyle'a Karuse. Poza tym strategia klubu była na tyle spójna i jednolita, że udało się wypracować mu międzynarodową wiarygodność, której mogą pozazdrościć Crociatim nawet zdecydowanie więksi gracze. To wszystko sprowadza się to tego, że aby kupować od Parmy, trzeba słuchać jej cen i grać według jej zasad, bowiem ta nie idzie na kompromisy. W przeciwnym wypadku diamenty pozostaną na Tardini, gdzie będą mogły dorastać i nabierać wartości, tak aby stać się obiektem innej dyskusji za rok, ponownie po cenach dyktowanych przez Parmę.