Były szkoleniowiec Parmy, Fabio Liverani, który był pierwszym trenerem w erze Kyle’a Krause na Stadio Tardini, na łamach serwisu ParmaLive.com wyraził swoją opinię na temat amerykańskiego biznesmena.

Jak wspominasz Krause?

Pomimo faktu, że ostatecznie zostałem zwolniony, muszę przyznać, że spotkałem tu rodzinę i prezesa, którzy naprawdę chcieli zrobić to, co najlepsze dla Parmy. Klub trafił w dobre ręce, nawet jeśli wielu patrzyło na to negatywnie, przez pryzmat poprzednich właścicieli – ludzi z Parmy, którzy kochali ten klub. Muszę przyznać, że osobiście, mimo pojawienia się zagranicznego właściciela, miałem pozytywne odczucia. Czułem, że klub znalazł się w solidnych rękach poważnego przedsiębiorcy, który miał ambicję zrobić wszystko we właściwy sposób, niczego nie zaniedbać i przywrócić Parmę na bardzo wysoki poziom.

Jak z perspektywy zwykłej komunikacji odbierałeś różne fanaberie prezesa, takie jak zapowiedzi transferów publikowane na Twitterze?

Najpierw nakreślmy perspektywę sportową. Nie myśleliśmy o ustawieniu 3-5-2; początkowo wszystko kręciło się wokół 4-3-3 i taki był główny pomysł. Nie dało się jednak odpowiednio tego zaplanować, właśnie dlatego, że w międzyczasie doszło do zmiany właściciela. W newralgicznym momencie rynku transferowego byliśmy zablokowani: nie mogliśmy otworzyć mercato ani podpisywać kontraktów. W kadrze znajdowała się grupa piłkarzy z pewną historią, nieco starszych, jednak była ona zbyt nieliczna, aby duża liczba młodych zawodników sprowadzonych przez nowych właścicieli mogła się właściwie zaadaptować. To sprawiło, że sezon niestety potoczył się w nieodpowiedni sposób. Nie dało się zrobić nic, by go uratować. Nie jest to żadna wymówka z mojej strony, lecz zwykłe stwierdzenie faktów. Po roku pandemii COVID-19 nie było czasu na planowanie, nie było czasu na obóz przygotowawczy, a zmiany wprowadzane przez nowe kierownictwo następowały zbyt gwałtownie. Właściciele chcieli zbudować młody projekt oparty na obiecujących zawodnikach, ale zwyczajnie zabrakło na to czasu. Z powodu pandemii rozgrywki rozpoczęły się po zaledwie 10–15 dniach przerwy, a w Parmie panował niepokój i chaos. Można powiedzieć, że rozdźwięk między historią klubu a nową mentalnością właścicieli okazał się barierą nie do przeskoczenia.

Skoro już mowa o rynku transferowym – w kontekście ery Krause kluczowym słowem są algorytmy. Jak wyglądało to z Twojej perspektywy? Czy rozmawialiście o wzmocnieniach, czy o wszystkim decydowały liczby?

Cóż, bywało różnie. Musieliśmy działać na bieżąco, starając się jednocześnie analizować sytuację i inwestować, w tym sprowadzać młodych piłkarzy, którzy – średnio rzecz biorąc – nawet dziś wciąż są młodzi. Valenti był jednym z pierwszych, którzy do nas dołączyli. To bardzo dobry zawodnik, co teraz wyraźnie pokazuje, jednak problem polegał na tym, że potrzebował czasu oraz specyficznej ścieżki rozwoju, by zrozumieć realia ligi. Inni, tacy jak Mihăilă, Sohm czy później Man, mieli podobne trudności i również musieli być stopniowo integrowani z zespołem. Kluczowe w całym tym procesie transformacji było jednak to, że Parma nie miała możliwości utrzymania stabilnej pozycji. Zmiany okazały się zbyt drastyczne, przez co nie udało się zbudować odpowiedniej chemii między nowymi zawodnikami a bardziej doświadczonymi piłkarzami, którzy w poprzednich sezonach tak wiele zrobili dla klubu. Dodatkowo można było odczuć, że ci doświadczeni gracze w tamtym okresie czuli się nieco pomijani. Z pewnością nie pomagało to ani w pracy na boisku, ani podczas treningów.