Portal SportParma.com, w formie podsumowania sparingowego spotkania pomiędzy Parmą, a Heidenheim, przygotował zestawienie Top&Flop, dotyczące ekipy Carlosa Cuesty.

TOP

Plicco - Musimy się powtórzyć, bowiem ten chłopak urodzony w 2007 roku, po raz kolejny okazał się najjaśniejszym punktem drużyny Cuesty. Wchodząc na boisko, na ostatni kwadrans, za kompletnie zdezorientowanego Bernabe, Plicco wykazał się wielką determinacją oraz jakością. Dużo biegał, walczył, zaś każda zagrana przez niego piłka była naznaczona jakością i pieczołowitością. Do tego wykazał się też niezłomnością, która w połączeniu ze "szczodrością" defensywy Heidenheim, pozwoliła zdobyć mu gola. Mówiąc krótko, chłopak ten rozwija się bardzo dobrze.

Almqvist - Już kilka minut po wejściu na boisko, wyrwał Crociatich z letargu i stworzył najgroźniejsza akcję, autorstwa Parmy, w tym spotkaniu, skwitowaną pierwszym celnym strzałem. Tak naprawdę, patrząc na przekrój całego spotkania, była to też jedyna prawdziwa sytuacja, wykreowana przez Parmę, od początku, do końca.

FLOP

Bernabe - Ponownie jego talent był niewidoczny. Po raz kolejny Katalończyk był niespójny w swoich poczynaniach. Jego podania były jak ze szkolenego podręcznika, bez polotu, a czasami również bez precyzji. Rzadko decydował się na pojedynki 1 na 1, a gdy już to robił, to rzadko wychodził z nich zwycięsko. Drużynie mocno brakowało jego kreatywności i idącej za nia przewagi terytorialnej. W tej chwili Bernabe jest pomocnikiem wyraźnie pod formą i to na pewno może martwić.

Ndiaye (i obrona) - Obrońcy Parmy, w tym spotkaniu byli niczym słupy soli, zaś postawa nowego nabytku jest tu najbardziej emblematyczna. Ndiaye starał się brać na siebie zdecydowanie większą odpowiedzialność niż Circati czy Leoni, a w związku z tym, za błędy płacił też większą cenę. Mimo kilku dobrych zagrań, ogólny odbiór jego gry jest negatywny. Nie popisał się przy pierwszym golu, a w późniejszej fazie meczu stał się bardziej elektryczny i zaczął popełniać proste błędy w ustawieniu.

Dośrodkowania z bocznych sektorów - Plan na grę Cuesty wydawał się jasny - klasyczne 3-5-2, z duża liczbą dośrodkowań z bocznych sektorów boiska, na wysokiego Pellegrino. Styl bardzo "włoski", jednak dziś szalenie nieskuteczny. Udane dośrodkowania Parmy można policzyć na palcach jednej ręki, zaś niechlujność i niedokładność w tym aspekcie kuły w oczy, szczególnie po lewej stornie, gdzie Valeri, raz po raz udowadniał, iż zdecydowanie nie jest to jego dzień, jeśli chodzi o centry.