(ParmaLive.com - Nicolo Pasta) - Jak wiemy, w piłce nożnej nie ma miejsca na sentymenty. I tak decyzja, nad którą zastanawiano się już od kilku tygodni została podjęta, zaś Parma postanowiła zwolnić Fabio Pecchię.

Jest to wybór, który przy bliższym spojrzeniu wydaje się zarówno zrozumiały, jak i spóźniony. Były już szkoleniowiec Crociatich, zapłacił za własne błędy, jak i za błędy, które zdecydowanie nie są jego udziałem, i pozostawia Parmę, która w ostatnich tygodniach sprawiała wrażenie drużyny, która kompletnie zatracił jakikolwiek sens grania w piłkę, w bardzo trudnej sytuacji.

Z tym, że Pecchia dopuszczał się błędów, nie ma co polemizować. Jego Parma, zwłaszcza na początku 2025 roku, wykazywała znaczące braki, tak w fazie defensywnej, jak i ofensywnej. Crociati byli zespołem niezrównoważonym, nie potrafiący odnaleźć odpowiedniego balansu w swojej grze, a także okazali się niezdolni, aby osiągnąć pewien poziom solidności, która z tygodnia na tydzień zdawała się słabnąć, by w ostatnich spotkaniach niemalże zniknąć. Tak systematycznie dokonywała się niewytłumaczalna metamorfoza drożyny, która w zeszłym sezonie, miała jasną i wyrazistą tożsamość, zaś jej podstawowymi wyznacznikami były dynamika oraz jakość.

Trener nie potrafił skorygować pojawiających się błędów i mankamentów oraz w dobie coraz większego kryzysu nie był w stanie dać jakichkolwiek konkretnych odpowiedzi. W momencie gdy drużyna jawi się jako "zbyt zła, żeby mogła być prawdziwa", trener staje się najłatwiejszym i najbardziej oczywistym kandydatem, na kozła ofiarnego. Decyzja o zwolnieniu miała więc swoją logikę: Pecchia wydawał się niezdolny do odwrócenia negatywnej tendencji, a klub najwyraźniej wolał zmienić sternika, nim będzie za późno. Co więcej nawet relacje z piłkarzami, które zawsze były mocną stroną Pecchii, w ostatnim czasie nie wydawały się już takie same, zaś rozłamy i "dziwne" epizody (jak chociażby Cancellieri czy Bernabe opuszczający murawę w meczu z Romą sfrustrowani, czy Estevez nie kryjący irytacji z powodu kolejnego spotkania na ławce; red.) zaczęły przytrafiać się coraz częściej. To wszystko tylko podkreśla to, że taki epilog, był najzwyczajniej w świecie nieunikniony.

Jednakże zrzucanie tu całej winy, na Pecchię byłoby po prostu niesprawiedliwe. Faktem jest również to, że w tym sezonie, Parma zapłaciła wysoką cenę za wątpliwe decyzje kierownictwa, zaczynając od mercato, które wielu wprawiło w konsternację. Do tego doszły luki w kadrze, które nigdy nie zostały załatane oraz sama w sobie, kultywowana strategia, która nigdy nie przyniosła oczekiwanych rezultatów. Wszystkie te elementy, przyczyniły się do upadku zespołu, jaki oglądaliśmy na przestrzeni ostatnich kilku tygodni, a może nawet miesięcy. Patrząc na to wszystko z tej perspektywy, dostrzegamy, iż Pecchia zmuszony był radzić sobie z bardzo złożoną i wielowątkową sytuacją, będąc przy tym pozbawiony odpowiednich narzędzi do efektywnej pracy.

Kolejnym elementem, nad którym należałoby się zastanowić jest opóźnienie, w podjęciu decyzji o zwolnieniu trenera. Być może wcześniejsza interwencja, pozwoliłaby na uratowanie sezonu, który w tej chwili zdaję się kompletnie wymykać Crociatichm z rąk, nawet jeśli strata do bezpiecznej strefy jest naprawdę niewielka. Szybsza zmiana na ławce, dałaby nowemu szkoleniowcowi więcej czasu, na dopasowanie drużyny, pod własne wymagania. Piłka nożna pełna jest kruchych momentów i wahań, i tylko czas pokaże, czy kierownictwo klubu podjęło właściwą decyzję, zastępując Pecchię w tym właśnie czasie, osobą absolutnego debiutanta.

Pomimo gorzkiego epilogu, pracy na Tardini, Pecchia zasługuje na wielki szacunek i uznanie, za to czego dokonał w Parmie. To on po koszmarnym sezonie w Serie B, przywrócił na nowo entuzjazm, odważnie przewodził drużynie i potrafił zbudować jej wyrazistą tożsamość, która niestety w ostatnich tygodniach nieco się zatraciła. Nie ma nawet co wspominać o poszczególnych piłkarzach, których Pecchia wprowadził na zupełnie nowy, wyższy poziom grania. Niestety Calcio jest nieubłagane i nie zna czegoś takiego jak taryfa ulgowa. Parma zamyka ten rozdział w swojej historii, ale dzieło Pecchii zostanie w pamięci kibiców, którzy choćby przez chwilę mogli podziwiać drużynę zdolną do pięknej, efektownej, ofensywnej i ambitnej gry.

Pożegnanie Fabio może i było nieuniknione, jednak i tak pozostaje żal, z powodu historii, która mogła potoczyć się inaczej i mieć zupełnie inne, zdecydowanie bardziej pozytywne zakończenie. Teraz klub musi pokazać, że wyciągnął wnioski, ze swoich błędów, ponieważ sama zmiana na ławce trenerskiej nie wystarczy, aby rozwiązać głębsze problemy Parmy.