(ParmaLive.com - Simone Brianti) - Carlos Cuesta imponuje nowoczesnym i elastycznym podejściem do taktyki, które stara się wprowadzać w składzie Parmy.

Po rozpoczęciu sezonu Serie A w systemie 3-5-2 - a w niektórych sytuacjach nawet 3-4-2-1 - hiszpański trener postanowił przetestować nowe rozwiązania, które zaprezentował w towarzyskim meczu z Monzą w Collecchio. Decyzja o przejściu na ustawienie 4-3-2-1, wyglądające na papierze znacznie bardziej tradycyjnie, przyciągnęła uwagę kibiców i ekspertów. Prawdziwe pytanie brzmi jednak: jak bardzo ta nowa formacja rzeczywiście zmienia grę Parmy?

Odpowiedź tkwi w samej filozofii Cuesty, według której ustawienie taktyczne stanowi jedynie punkt wyjścia, a nie ograniczenie. Wprowadzone w piątek 4-3-2-1 nie zmieniło całkowicie taktycznej tożsamości zespołu, który wciąż opiera się na dynamice, zajmowaniu przestrzeni i przewadze pozycyjnej. W fazie budowania akcji nowy system naturalnie przekształca się w 3-5-2: Delprato pozostaje głęboko po prawej stronie, a Lovik przesuwa się na przeciwległe skrzydło. Almqvist, działając z większą swobodą, szuka szerokości i umożliwia dwóm pomocnikom - Bernabé i Sorensenowi - wchodzenie do środka, wykorzystując wolne przestrzenie i oferując opcje Pellegrino, który odgrywa coraz ważniejszą rolę w grze.

Cuesta pracuje nad kluczową koncepcją: wymiennością ról. Liczy się nie to, jak drużyna zaczyna grę na tablicy taktycznej, lecz to, jak porusza się po boisku w jej trakcie. Czwórka czy trójka obrońców, romb czy linia w pomocy - wszystko podporządkowane jest idei płynnego, reaktywnego stylu gry, zdolnego do adaptacji do przeciwnika bez utraty spójności.

Formacja może się zmieniać, ale tożsamość pozostaje. I właśnie to stanowi o sile nowej Parmy: zdolność do transformacji bez utraty własnego charakteru. W meczu z Genoą, po powrocie z przerwy reprezentacyjnej, okaże się, czy ustawienie 4-3-2-1 będzie jedynie krótkotrwałym eksperymentem i ciekawostką, czy też realną, nową opcją. Jedno jest jednak pewne - Cuesta już pokazał, że jego Parma nie bawi się liczbami, lecz pomysłami. A ta praca to dopiero początek drogi, która - miejmy nadzieję - okaże się coraz bardziej owocna.