Kapitan Parmy - Enrico Del Prato podczas derbów z Bologną, zaskoczył wszystkich udowadniając, że nawet w obliczu bardzo silnego i usposobionego ofensywie rywala, jest w stanie zapewnić solidność, na środku obrony.

Trener Fabio Pecchia ma coraz więcej przesłanek świadczących za tym, że może liczyć na obrońcę totalnego, który jest w stanie wystąpić, na każdej pozycji w bloku obronnym, zapewniając przy tym odpowiedni poziom jakości. Wprawdzie dalej Del Prato należałoby rozpatrywać jako bocznego obrońcę i wariant bardziej zrównoważony, gwarantujący większą stabilność w defensywie, względem Woyo Coulibaly'ego czy Emanuele Valeriego, to prawdopodobnie, od tej pory, częściej będziemy widywali go na środku obrony. Środku, który dodajmy jest pełen problemów wynikających chociażby z kontuzji Alessandro Circatiego, czy też bardzo słabej dyspozycji Yordana Osorio, który na ten moment jest defensorem, nie dającym żadnych gwarancji.

Nie jest też tak, ze występ Del Prato, w Bolonii, był w 100% idealny i pozbawiony wad. Oczywiście zdarzyły mu się pewne potknięcie i zwłaszcza w pierwszej połowie miał on spore problemy z powstrzymywaniem Ndoye. Jednak w drugich 45 minutach, gdy po wyrzuceniu z boiska Coulibaly'ego, sytuacja Parmy stała się dramatyczna, Del Prato przejął pełne dowodzenie nad defensywą, demonstrując spokój, odwagę i determinację, jak na prawdziwego kapitana przystało.

Niesamowite zdolności przywódcze 24-latka, to zresztą żadna nowość i każdy śledzący spotkania z udziałem Parmy, mógł je podziwiać, chociażby w zeszłym sezonie. Emblematycznymi przykładami są chociażby wydarzenia z Genui, gdy w meczu z Sampdorią po golu Mihailii, Del Prato biegł przez całe boisko, aby powstrzymać swoich kolegów przed celebracją trafienia, pod trybuną gospodarzy, czy też ciężkie gole, jakie "Il Capitano" zdobywał w starciach z Brescią oraz Pisą, w samych końcówkach meczu. Z kolei w tym sezonie, Del Prato dał popis charyzmy w Neapolu, kiedy to wziął na siebie odpowiedzialność, za założenie rękawic bramkarskich, po czerwonej kartce dla Ziona Suzukiego. Mimo, iż finalnie, w roli golkipera, wpuścił on dwa gole, to świadectwo jego odpowiedzialności za zespół i gotowość do wsparcia kolegów, były czymś niezaprzeczalnym.

Wspominany już mecz z Bologną, też wystawił go na ciężką próbę. Za jego sprawą Del Prato musiał mierzyć się z silnymi rywalami oraz sporą liczbą dośrodkowań, z którymi mimo swojego nie najwyższego wzrostu, radził sobie jednak bez większego problemu. Kluczowe znaczenie ma tu inteligencja boiskowa, zdolność do czytania gry oraz odpowiedniego pozycjonowania, jakie wykazuje, jako zawodnik. To właśnie za ich sprawą kapitan Crociatich, jest w stanie z nawiązką, nadrobić pewne braki w swojej posturze fizycznej. Zresztą sam Pecchia zwracał na to uwagę w trakcie, jednego z pomeczowych wywiadów: "Del Prato pomimo swojej budowy, fenomenalnie radzi sobie z górnymi piłkami. To zawodnik o nieprzeciętnej boiskowej inteligencji, która pozwala mu uprzedzać ruchy rywali. Wspólnie z Baloghiem sprzątali praktycznie wszystko i nie narażali nas na zbyt wielkie ryzyko".

Mówiąc krótko, Del Prato to lider absolutny. Postać fundamentalna dla drużyny, stanowiąca punkt odniesienia dla kolegów, którzy w trudnych momentach zawsze mogą na niego liczyć. Wygląda na to, że teraz przed Enrico, niebywale trudne i niewdzięczne zadanie, w postaci opanowania środka obrony, którą śmiało można uznać za najbardziej newralgiczną i problematyczną pozycję w zespole Pecchii. Pierwszy ważny krok, na drodze do sukcesu w tej materii, "Il Capitano" zrobił już w Bolonii, oby kolejne były równie pewne i udane.