Rozegrany w czwartek, w Collecchio, sparingowy mecz z Virtus Etnella, był dla Carlosa Cuesty idealną okazją do eksperymentowania z nowym ustawieniem.

Nieobecności spowodowane przerwą na mecze reprezentacji narodowych oraz chęć dania odpoczynku kluczowym zawodnikom otworzyły przed hiszpańskim szkoleniowcem zupełnie nowe możliwości i pozwoliły wystawić mu, skrojone pod własne oczekiwania, ustawienie 3-4-1-2. W bramce, pod nieobecność Suzuki, zajęli się Corvi, a następnie Rinaldi, a obronę powierzono trio Balogh-Troilo-Ndiaye. Ordonez i Sorensen pojawili się w pomocy, a Almqvist i Begic grali na bokach, jako "odwórceni" wahadłowi. Z kolei za duetem napastników Cutrone-Benedyczak, niczym wolny elektron operował Oristanio.

W drugiej połowie pojawiły się modyfikacje i roszady, które de facto odmieniły grę. Almqvist ustąpił miejsca Djuriciowi, który zamienił skrzydło na atak, a Benek przesunął się na prawą flankę. Estevez zastąpił Sorensena, a następnie Lovika pojawił się w miejsce Oristanio. Ostatecznie Parma pokonała Entelle 1:0, jednakże podobnie jak w przypadku innych, sparingowych spotkań, wynik ma tu znaczenie drugorzędne. To co tego dnia, z punktu widzenia Crocaitich, było najistotniejsze, to, dana Cueście, możliwość eksperymentowania z nowymi formacjami, co w szerzeszej perspektywie może otworzyć przed zespołem zupełnie nowe ścieżki.

Do tej pory hiszpański trener, w swoich trzech pierwszych, oficjalnych spotkaniach, konsekwentnie trzymał się klasycznego ustawienia 3-5-2, do tego praktycznie przez cały czas bazując na tych samych piłkarzach, z pewnymi drobnymi roszadami, jak wymiana Ordoneza na Sorensena, w meczu z Atalantą. Teraz jednak, z nowymi zawodnikami jak Cutrone czy Oristanio, nie zapominając również o Cremaschim, pole manewru Cuesty znacząco wzrasta. Jakie więc możliwości rysują się przed Parmą?

Pierwsza to oczywiście pozostanie przy formacji 3-5-2, opierającej się w ataku na Cutrone i Pellegrino, być może przy równoczesny znalezieniu miejsca w obronie dla Ndiaye i Troilo, co mogłoby też prowadzić do przesujnięcia Del Prato na wahadło. W takich wariancie, w razie potrzeby Cuesta mógłby też dysponować, w odwodzie Lovikiem i Oristanio, którzy mogliby wejść z ławki, aby odmienić losy spotkania.

Inną możliwością jest postawienie przez Cuestę na formację, którą testował przeciwko Entelli, oczywiście należycie zmodyfikowaną kluczowymi piłkarzami. Mogłoby to stworzyć Oristanio przestrzeń do gry za dwoma napastnikami, kosztem Sorensena lub Ordoneza. Otwartym pytaniem, w tym kontekście, pozostaje to, czy skupić się na zawodnikach bardziej defensywnych, takich jak Lovik, Valeri i Del Prato, czy też postawić na bardziej wysuniętych wahadłach, otwierających flankę, tak jak hiszpan zrobił to w przypadku Almqvista, Benedyczaka i Begica.

Są też dwa inne systemy taktyczne, z których mógłby skorzystać Cuesta. Pierwszy to 3-4-3, a drugi to jego wariacja z czwórką obrońców: jak 4-3-3 lub 4-3-1-2. W pierwszym scenariuszu, z trójką obrońców, wydaje się, że Cutrone straciłby miejsce w wyjściowym składzie na rzecz Oristanio, który z automatu byłby pierwszym wyborem na flankę, zaś Benedyczaka lub Almqvista mogliby biegać po przeciwnej stronie boiska, gotowi natychmiastowego wsparcia Pellegrino. W pomocy znalazłoby się dwóch kolejnych wahadłowych, jednak ukierunkowanych bardziej an defensywę, takich jak Valeri, Del Prato lub Lovik, a w środku Keita i Bernabe. Oczywiście taka formacja miałaby wyraźne ukierunkowanie ofensywne, a Cuesta mógłby wykorzystać je w niektórych meczach, zwłaszcza gdy wynik spotkania byłby remisowy lub niekorzystny dla Crociatich. Pozostałe dwa scenariusze, z czwórką obrońców, wydają się obecnie znacznie trudniejsze, do wdrożenia. Całość letnich przygotowań Crociatich, była bowiem prowadzona z myślą gry w trzyosobowym bloku defensywnym i nagłe przejście na dwóch środkowych i dwóch bocznych defensorów mogłoby być drastyczne w skutkach. Niemniej nie jest wykluczone, że Cuesta na pewnym etapie będzie korzystał z tego typu rozwiązań taktycznych.

Na koniec pozostaje jeszcze jedno, istotne pytanie: jak znaleźć w tym wszystkim miejsce dla Jacoba Ondrejki, gdy Szwed wróci do pełnej sprawności? Z pewnością będzie jeszcze dużo czasu, aby to rozważyć, ale na razie wydaje się, że Cuesta ma wiele opcji do wyboru. Teraz przed Hiszpanem proces decyzyjny, podczas którego będzie on, musiał znaleźć system najlepiej, pasujący do jego oczekiwań oraz charakterystyki posiadanych piłkarzy.