Nicola Corrent, trener zespołu Primavera Parma, udzielił wywiadu Gazzetta di Parma, w którym opowiedział o trwającym sezonie oraz o współpracy z pierwszą drużyną Crociatich.

W weekend czeka was mecz z liderem tabeli – Genoą. Jak się na to zapatrujecie?

To silny zespół, z bardzo klarowną organizacją gry i znakomitymi indywidualnościami. Ich aktualna pozycja w lidze nie jest dziełem przypadku. Aby myśleć o korzystnym wyniku, będziemy musieli wykazać się determinacją, jakością oraz zdecydowanym dążeniem do zwycięstwa.

Co konkretnie zmieniło się u was wraz z awansem do Campionato 1?

W poprzednim sezonie końcowy sukces przyszedł po niezwykle trudnej batalii. Como, biorąc pod uwagę prezentowany poziom, zasługiwało na awans tak samo jak my. Kluczem była jednak nasza konsekwencja – potrafiliśmy rozstrzygać na swoją korzyść nawet te "najbrudniejsze" mecze. Teraz poziom wymagań technicznych zdecydowanie wzrósł, ale poza czysto piłkarską jakością liczy się również zestaw cech wolicjonalnych, których nam nie brakuje.

Czy w rozgrywkach Primavery jest dużo miejsca na aspekt taktyczny?

Taktyka jest wszechobecna. Uważam, że zawsze potrzebny jest odpowiedni balans, który pozwala młodym zawodnikom uczyć się jak najwięcej – zarówno z myślą o ich indywidualnym rozwoju, jak i o dobru całej drużyny.

Można powiedzieć, że w piłce młodzieżowej wyniki mają drugorzędne znaczenie?

To dość ryzykowne stwierdzenie. Oczywiście wyniki są ważne – w końcu mówimy o profesjonalnym sporcie. Jednak w piłce młodzieżowej równie istotne jest to, by dawać zawodnikom coś więcej: każdy z nich marzy o grze w Serie A z Parmą, i słusznie, ale musi też dążyć do ciągłego rozwoju i osiągnięcia pełni swoich możliwości.

Jaka relacja panuje między sztabem szkoleniowym Primavery a pierwszą drużyną?

To stały dialog, ułatwiony dzięki pracy w tym samym centrum treningowym. Czasami oglądam treningi pierwszego zespołu, podobnie jak sztab szkoleniowy Cuesty przychodzi na nasze zajęcia. Ta uwaga ze strony trenera i jego współpracowników ma duże znaczenie dla moich podopiecznych – motywuje ich do jeszcze cięższej pracy. Podsumowując, nasza współpraca jest owocna i opiera się na jedności celów.

Chyba nie żałujesz decyzji o zaangażowaniu się w projekt Parmy?

Patrząc wstecz na moją karierę – jako asystenta Pecchii w Weronie, później pierwszego trenera Primavery Hellasu, następnie szkoleniowca w Serie C w Mantovie i asystenta Inzaghiego w Salernitanie – można uznać, że mój wybór był nieoczywisty. A jednak to decyzja, którą podjąłbym tysiąc razy. Dziś mam szczęście pracować w poważnym, ambitnym klubie, który naprawdę wierzy w młodych zawodników. Współczesny futbol pełen jest klubów, które dużo mówią o rozwoju młodzieży, ale niewiele z nich faktycznie to realizuje. W Parmie ten projekt jest realny i spójny: pierwsza drużyna ma trzecią najniższą średnią wieku w Europie. Dla chłopaków to ogromna motywacja – wiedzą, że odpowiednia postawa i praca mogą być katalizatorem szansy na debiut. To właśnie mi się podoba: w Parmie znalazłem to, czego szukałem, a przy okazji znów mogę samodzielnie trenować.