W obecnym zespole Parmy, która delikatnie mówiąc nie zachwyca swoimi osiągnięciami jest jedna szczególnie irytująca postać, od patrzenia na grę której ręce same opadają (wyjątkowo nie chodzi o Massmio Gobbiego, do którego sposobu gry przez te wszystkie lata kibice po prostu przywykli).

Chodzi tu o Ishaka Belfodila. Aż dziw bierze, że jeszcze dwa sezony temu, ten piłkarza będący aktualnie obrazem nędzy i rozpaczy, był bohaterem kibiców Parmy a wielu ekspertów wróżyło mu świetlaną przyszłość. Co więc stało się z Algierskim napastnikiem? Ciężko to jednoznacznie stwierdzić, jednak na pewno jego historia jest dość niezwykła.

W lecie 2012 roku Gialloblu zdecydowali się kupić, w zasadzie anonimowego wtedy 21- letniego Belfodila, który miał za sobą półroczne przeciętne wypożyczenie w Bolognie, za blisko 1,5 mln euro z Olympique Lyon. W obliczu innych wzmocnień poczynionych w ataku jak Amauri czy Dorlan Pabon, wydawało się, że Algierczyk z francuskim paszportem skazany będzie jedynie na pełnienie roli rezerwowego, bądź też zostanie wypożyczony do któregoś z mniejszych klubów by zdobyć niezbędne doświadczenie.

Boisko zweryfikowało jednak ten pogląd,a Belfodil przebojem wywalczył sobie miejsce w składzie zespołu Roberto Donadoniego. Mimo swojej postury zawodnik ten imponował na boisku dynamiką oraz bardzo dobrym wyszkoleniem technicznym. Dzięki bardzo dobrym ligowym występom w bardzo krótkim czasie zasłużył on sobie na miano drugiego Benzemy, stając się jednocześnie jednym z wyróżniających się graczy Parmy.

Po pierwszej rundzie rozgrywek na swoim koncie Belfodil miał 6 bramek i 4 asysty, a wokół jego osoby robiło się coraz więcej szumu. Młodym napastnikiem zaczęły interesować się największe kluby Serie A, na czele z Juventusem, Romą oraz Interem. Do tego doszła również kwestia z wyborem reprezentacji, gdyż w swoich szeregach chciały go mieć zarówno Francja (której młodzieżowe reprezentacje reprezentował do tej pory Belfodil) oraz Algieria. Ostatecznie Belfodil zdecydował się na reprezentowanie ojczyzny swoich rodziców, czyli Algierii, jednak już na wstępie zaznaczył iż najważniejsza jest dla niego gra w klubie, co objawiało się odrzuceniem pierwszych powołań, a to z kolei jak nietrudno się domyślić nie wpłynęło korzystnie na jego pozycje w reprezentacji narodowej.

Mimo licznych poltek transferowych i ogromnego szumu wokół osoby Belfodil, w styczniu 2013 roku, do żadnego transferu nie doszło, tak wiec piłkarz pozostał na Tardini. Zamieszanie transferowe oraz reprezentacyjne odbiły się jednak na jego grze. Krótko mówiąc zawodnik "obrósł w piórka", zaczął czuć się jak prawdziwa gwiazda, popadał w konflikty z trenerem jak i kolegami z zespołu w wyniku czego nie grywał już z taką regularnością i powtarzalnością jak to miało miejsce w pierwszej rundzie. Efekt? Jedynie dwa gole w rundzie rewanżowej co i tak dało mu na koniec 8 bramek co i tak należy uznać za przynajmniej przyzwoity wynik biorąc pod uwagę iż był to jego pierwszy pełnym sezonie w Serie A.

Parma stawała się dla Belfodila coraz mniejszym miejsce i jego transfer zbliżał się wielkimi krokami. W końcu w lecie Belfodil opuścił Tardini na rzecz Interu, który za połowę jego karty oddał Parmie, Antonio Cassano oraz według różnych szacunków od 5-10 mln euro. Trzeba uczciwie przyznać, iż za tak młodego zawodnika jak Belfodil była to iście królewska oferta, której Parma w żaden sposób nie mogła odrzucić.

Wszyscy przewidywali, że po przeprowadzce do Mediolanu, kariera Belfodila ruszy do przodu z jeszcze większym impetem. Wszak co może być lepszego dla wschodzącej gwiazdy futbolu niż treningi z jedna z najlepszych drużyn we Włoszech oraz pełne zaufanie, którym początkowo obdarzył go nowy klub?

W Belfodilu coś jednak pękło, gdyż mimo całkiem sporej ilość szans do gry, nie prezentował on nawet w połowie, tego do czego przyzwyczaił wszystkich w Parmie. Napastnik zamiast zachwycać strzelanymi bramkami irytował zarówno sztab szkoleniowy jak i kibiców, dlatego też szybko zamienił boisko na ławkę rezerwowych. Warto wspomnieć jedynego gola dla Nerazzurrich, Belfodil zdobył w rozgrywkach Pucharu Włoch.

W Interze za przyczynę słabej gry Belfodila uznano zbyt szybki transfer do dużego zespołu i przytłoczenie odpowiedzialnością z tego wynikającą. Tak więc klub postanowił dać  się mu odblokować i na kolejne pół roku, w porozumieniu z Parma wysłał go do Livorno. Tam Belfodil radził sobie nieco lepiej, jednak w dalszym ciągu nie robił tego czego oczekuję się od napastnika, czyli zdobywał gole. Kilka asysty to zdecydowanie nie to czego spodziewali się włodarze Livorno a także wypożyczający go Inter, dla którego nieskuteczny i nieco wypalony Algierczyk stawał się coraz większym utrapieniem.

W czerwcu 2014 roku Belfodil ponownie w 100% stał się zawodnikiem Parmy. Doszło do tego w wyniku wymiany współwłasności w ramach, której Inter otrzymał od Gialloblu brakującą połówkę karty Lorenzo Crisetiga. Kibice Parmy, w tym również i ja, znając ostatnie niepowodzenia Belfodila, po cichu liczyli, że pod okiem Donadoniego, zdoła on odzyskać dawny blask i ponownie będzie zachwycać wszystkich swoją grą.

Letnie sparingi były całkiem obiecujące, a Belfodil z pewnością był jedną z czołowych postaci podczas okresu przygotowawczego. Niestety liga brutalnie ten pogląd zweryfikowała, a Belfodil oprócz tego, że nie potrafi trafić do siatki jest do tego absolutnie nieprzydatnym zawodnikiem nieskorym do walki.

Sytuację Belfodila doskonale podsumowuje fakt, że swoją ostatnią bramkę w rozgrywkach Serie A, Algierczyk zdobył 15 maja 2013 roku, wyjazdowym spotkaniu z Palermo, wygranym przez Parmę 3:1.        

Patrząc na przebieg jego dotychczasowej kariery, na prawdę ciężko jest stwierdzić co stało się z tak dobrze zapowiadającym się piłkarzem. Czyżby jeden nieudany transfer do Interu spowodował, aż takie spustoszenie w tym wciąż jeszcze bardzo młodym napastniku? Z czego wynika jego nagły przestój, przecież zarówno w Interze, Livorno jak i teraz w Parmie, ma w zasadzie wszystko czego potrzebuję zawodnik tzn. zaufanie i w miarę regularne występy. Tym czasem Belfodil zamiast piąć się na ligowe szczyty, powoli leci na dno niczym po równi pochyłej.

Kto wie może sezon 12/13 w barwach Parmy był dla niego po prostu szczęśliwy, a tak na prawdę Belfodil to piłkarz przeciętny, żeby nie powiedzieć słaby. Byc może, jednak każdy kto widział go podczas tych 10 miesięcy spędzonych w Parmie nie zaprzeczy, że ten chłopka ma w sobie talent. Nie mniej jednak na Tardini, jego czasu już chyba dobiegł końca.

Przed sezonem śmiało założyłem, że Ishak jest w stanie zdobyć dla Parmy, 8 goli czyli powtórzyć swój wyczyn z poprzedniej przygody z Gialloblu. Patrząc jednak na to co wyczynia ten napastnik w obecnym sezonie dochodzę do wniosku, że każdego jego trafienie trzeba będzie rozpatrywać w kategorii cudu...Szkoda tym bardziej, że kariera Belfodila zapowiadała się na prawdę znakomicie...