Gabriel Charpentier udzielił wywiadu, dla Gazzetta di Parma, w którym wypowiedział się na różne tematy, od tych osobistych po trwający sezon.

Jak rozpoczęła się Twoja kariera?

Zacząłem grać w piłkę stosunkowo późno w wieku 12-13 lat, wcześniej robiłem to tylko ze znajomymi. Z biegiem czasu przybierało to coraz bardziej poważny charakter i w wieku 17 lat podpisałem kontrakt z Nantes. Stamtąd de facto rozpoczęła się moja podróż od Łotwy, przez Avellino, Genoe, Reggine, Ascoli Frosinone i wreszcie Parmę.

Kim byli Twoi piłkarscy idole?

Nie miałem jednego konkretnego idola, na którym bym się wzorował. Inspirowało mnie wielu piłkarzy. Jednym z nich na pewno był Karim Benezema, od którego zapożyczyłem sobie "cieszynkę". Pamiętam, że gdy byłem młodym chłopakiem koledzy powiedzieli mi, że fajnym pomysłem będzie celebrowanie goli, tak jak on.

Skąd wziął się Twój przydomek "General"?

Nie wiem, było to raczej dzieło przypadku. Gdy grywałem w Fifę na PlayStation, celebrowałem swoje bramki jak Benezema i od tego czasu zaczęto mnie tak nazywać.

Co sądzisz o Parmie, jako mieście?

To piękne i spokojne miasto. Czuję się tu bardzo dobrze. Nie wychodzę jednak zbyt często, gdyż po prostu lubię spędzać czas w domu, na przykład oglądając jakieś seriale.

A co powiesz na temat projektu sportowego Parmy?

Postrzegam go bardzo dobrze. Jako drużyna ciągle się rozwijamy i mamy predyspozycje, aby mieć dobry sezon. Najważniejsze to myśleć z meczu na mecz i działać krok, po kroku.

Jak ważne jest dla Ciebie poczucie zaufania ze strony klubu?

To kluczowa rzecz, za co jestem bardzo wdzięczny. Mój początek w Parmie był bardzo problematyczny, z powodu kontuzji, jednak klub i sztab szkoleniowy zawsze we mnie wierzyli. Ze swojej strony jedyne co mogę obiecać to to, że będę robił wszystko, aby odpłacić im za to zaufanie.

Czy na jakimś etapie myślałeś o opuszczeniu Parmy?

Nie ma co ukrywać, że miałem wiele ofert na stole, jednak nawet nie pamiętam z jakich klubów, gdyż zawsze byłem w pełni skoncentrowany na Parmie i tym, aby jak najlepiej dla niej grać. Klub we mnie wierzył, a ja pozostałem lojalny. Nigdy nie miałem wątpliwości, co do swojego pobytu w Parmie.

Jaką rolę w tym wszystkim, sprawuje Pecchia?

Pan Pecchia to znakomity trener, który sprawił że rozwinąłem się zarówno jako piłkarz, jak i osoba. To szkoleniowiec, który bardzo dużo rozmawia z zawodnikami, czym dodaje im pewności siebie. Tak to przynajmniej zawsze działało w moim przypadku.

Jakich ocen dokonałbyś po 12 kolejkach tego sezonu?

Myślę, że jako zespół radzimy sobie całkiem dobrze. Jesteśmy młodą drużyną, która wciąż się rozwija, czasami przytrafiają się nam błędy, jednak jest to rzecz normalna dla beniaminka. Z kolei na poziomie osobistym również jestem zadowolony, jednak mam świadomość, że stać mnie na więcej zarówno pod kątem wydajności, jak i ilości zdobywanych goli.

Czy widzisz Parmę i siebie, w ustawieniu z dwójką napastników?

Wszystko zależy od meczu i tego z kim gramy. Osobiście zawsze grywałem w ustawieniu z jednym napastnikiem, ale nie miałbym żadnych problemów ze zmianą systemu taktycznego i dostosowaniem się do gry na dwóch napastników. Mógłbym grać razem z "Angelo" (Bonny, red.) bowiem bardzo dobrze się dogadujemy.

Jakie emocje towarzyszyły Ci przy pierwszym golu w Serie A?

To była wspaniała chwila, tym bardziej, że do siatki trafiłem w meczu na Tardini, na oczach naszych kibiców. Na trybunach była też moja dziewczyna Wendy oraz moi przyjaciele, co tylko spotęgowało emocje związane z tym trafieniem.

Sytuacja, które chyba najbardziej żałujesz to ta z meczu z Juventusem, gdy stanąłeś oko w oko z Di Gregorio?

Dużo o tej sytuacji myślałem, oglądałem ją też wiele razy i jest mi głupio, że tak to zmarnowałem. Gdyby przyszło mi to rozegrać jeszcze raz, prawdopodobnie próbowałbym lobu. Wówczas myślałem, że niski strzał zaskoczy Di Gregorio, jednak on świetnie zablokował go nogą.

Z kim w Parmie masz najlepszy kontakt?

Z Woyo Coulibalym. Od czasu do czasu spotykamy się też poza boiskiem. Dobrą grupę tworzymy też z pozostałymi Francuzami.

Jakie są Twoje relacje z Bonnym?

Bardzo dobre. Uważam, że dobrze się dogadujemy. Jesteśmy też sąsiadami.

Dajesz mu jakieś rady?

Często rozmawiamy na treningach o pewnych sytuacjach. Jeśli mam możliwość go wspomóc, chętnie to robię. Cieszę się z jego powołania i debiutu w reprezentacji Francji U-21. Bardzo na to zasłużył.

Czego potrzeba, aby wywalczyć utrzymanie?

Wszyscy musimy w to wierzyć. Musimy pozostać zjednoczeni i wspólnie podążać w jednym kierunku. To prawda, że jesteśmy młodym zespołem, jednak zwycięstwa, takie jak to z Venezią pomogą nam zyskiwać większą pewność siebie.