Były, zasłużony szkoleniowiec Parmy - Pietro Carmingani, był gościem programu "Bar Sport", na łamach którego wyraził swoją opinię, na temat startu sezonu Serie A, w wydaniu Crociatich. Nie zabrakło również wspomnień dotyczących, jego ostatniej przygody z Tardini.

Co myślisz o obecnej postawie Parmy, w Serie A?

Od strony samych występów, Parma wygląda bardzo dobrze. Jest tu dużo jakości oraz jasny pomysł na grę, który naprawdę może się podobać. Problemem jest jednak brak wydajności, z powodu którego klub jest obecnie niżej w tabeli, niż na to by zasługiwał. To z kolei rodzi pewnego rodzaju obawy, bowiem będąc beniaminkiem Serie A, musisz regularnie punktować i potrafić wykorzystywać korzystne sytuacje. Dodatkowy kłopot stanowi też częsty handicap dla rywali, w postaci gry w 10.

Czy patrząc przez pryzmat zespołu, który musiał się bronić, punkt wywalczony w Bolonii, to dobry rezultat?

Tak, można tak powiedzieć, jednak nie możemy też uciekać od jasnego zdefiniowania celów tej drużyny. Po tym co widziałem w zeszłym sezonie, a także, na starcie tej kampanii, wydaje mi się, że Parma jest drużyną, która może aspirować do czegoś więcej niż tylko utrzymanie. Tak jak już powiedziałem wcześniej, ekipa Pecchii gra dobry, jakościowy futbol, jednak brakuje jej punktów. Wierzę jednak, że dzięki byciu wiernym swojej filozofii, ten młody zespół w końcu się ustabilizuje, zaś jego niezwykle utalentowani gracze, wskoczą na jeszcze wyższy poziom.

Jak postrzegasz poszczególnych piłkarzy Parmy?

Wielu robi na mnie duże wrażenie. Bonny to nietypowy środkowy napastnik, jednak w mojej opinii nie ustępuje on chociażby takiemu Zirkzee, który w zeszłym sezonie był absolutną rewelacją Serie A. Poza tym jest też Bernabe, który imponuje jakością i szybkością w podejmowaniu dobrych decyzji. Wprawdzie nie gra on jeszcze, na miarę swoich możliwości, jednak i tak można go docenić. Podobnie zresztą jak cały środek pola i obrony, który w Bolonii spisał się bardzo dobrze. Osobiście bardzo liczyłem też na Circatiego, który jest synem mojego byłego podopiecznego. Ten chłopak ma olbrzymi potencjał, dlatego jest mi niezwykle przykro z powodu jego poważnej kontuzji.

Jako trener nie bałeś się stawiać na młodzież. Dałeś zadebiutować chociażby Filippo Saviemu, który jest dzisiaj z nami w studio.

Zawsze miło wspominam współpracę z Filippo. Był bardzo utalentowanym zawodnikiem. Uważam, że gdyby nie kontuzje byłoby o nim równie głośno co o Rossim, Lupolim, Dessenie czy Cigarinim.

W ostatnim roku Twojej pracy z Parmą, doprowadziłeś drużynę bijącą się o utrzymanie w Serie A, do półfinału Pucharu UEFA.

Nie ma co ukrywać, że naszym głównym celem było wówczas utrzymanie się w Serie A i na to kładliśmy przede wszystkim nacisk. Do rozgrywek europejskich podchodziliśmy jednak ambicjonalnie, nawet jeśli z przyczyn praktycznych, był to wówczas poligon doświadczalny dla młodzieży i zmienników. Nie ulega jednak wątpliwości, że mieliśmy wówczas znakomitych wychowanków jak Savi, Cigarini, Dessena czy Camara. Dobrze wyglądaliśmy w Europie, a to czego tam dokonaliśmy dało nam impuls do uratowania ligi. Pamiętam, że w tamtym czasie wielu ludzi krytykowało mnie za to, że mimo wszystko zbyt dużą uwagę poświęcałem Pucharowi UEFA i powinienem był z niego szybciej odpaść dla dobra drużyny. Nie zgadzałem się i dalej nie zgadzam się jednak z tymi głosami, gdyż statystyki jasno pokazywały, że dobre mecze w Pucharze UEFA dodawały nam etuzjazmu i punktowaliśmy po nich lepiej.

Często myślisz o barażu o utrzymanie, w Bolonii?

Tak, to było coś niesamowitego. Wyszliśmy wówczas z krytycznej sytuacji. Przegraliśmy, pierwsze spotkania na Tardini, 1:0 i do Bolonii jechaliśmy jako faworyt do spadku. Do tego 5 naszych kluczowych piłkarzy nie mogło zagrać z powodu zawieszenia. Mimo to utrzymaliśmy się przy życiu, zaś nadarzające się epizody pod bramką rywali rozstrzygnęliśmy na naszą korzyść.