Legendarny napastnik Parmy, Tomas Brolin, udzielił wywiadu dla Gazzetta di Parma, w którym wspominał czas spędzony na Stadio Tardini oraz wypowiedział się o swoich rodakach, obecnie reprezentujących barwy Crociatich.

Jak wspominasz Parmę?

Parma to mój dom. Nigdy nie zapomnę mieszkania przy Via Budellungo, a później tego w Vigheffio. Pamiętam liczne posiłki w Orfeo, a potem także w restauracji "Da Gianni", niedaleko zjazdu z autostrady – miejscu, które stało się punktem spotkań wielu piłkarzy. Do dziś mam w pamięci również niezliczone mecze tenisowe w klubie Mariano. To są miejsca, w których naprawdę zostawiłem serce.

Pamiętasz swojego pierwszego gola dla Parmy?

Oczywiście. To było w Bari, po rzucie rożnym. Wyskoczyłem do piłki w idealnym momencie i posłałem ją do siatki. Tamten początek sezonu był dość specyficzny – pierwsze cztery gole, jakie zdobyłem w barwach Parmy, padły właśnie po uderzeniach głową.

Na boisku wywiązałeś niezwykłe porozumienie z Mellim.

Tworzyliśmy świetny duet. Bardzo szybko się zgraliśmy i złapaliśmy nić porozumienia. Sandro był głodny goli, a ja lubiłem asystować. Gdy spotkaliśmy się w niedzielny wieczór, dziękował mi nie tylko za podania, ale także za to, że nigdy nie miałem dość biegania dla niego.

A jak wspominasz trofea zdobyte z Parmą?

Pierwszego razu się nie zapomina – tak mówią we Włoszech, prawda? To było niesamowite uczucie. Szczerze mówiąc, gdy w 1990 roku podpisywałem kontrakt, nie sądziłem, że spotka mnie coś tak magicznego. Wtedy byliśmy po prostu drużyną, która awansowała do wyższej ligi. A jednak w krótkim czasie staliśmy się europejską potęgą. Zdobycie trofeum na legendarnym Wembley było czymś bezcennym. Ponad dziesięć tysięcy kibiców Parmy świętowało z nami w Anglii, a potem radość przeniosła się na Piazza Garibaldi, gdy wróciliśmy do Włoch. To wspomnienie wciąż jest żywe. Kochałem kibiców Parmy za ich pasję i przywiązanie, które okazywali nam na każdym kroku. Dla nich zawsze chciałem dawać z siebie 101%.

Co myślisz o wyborze Carlosa Cuesty na trenera?

Uważam, że klub podjął właściwą decyzję. W życiu trzeba mieć odwagę, a Carlos Cuesta pokazuje, że potrafi wprowadzać nowatorskie pomysły. Parma dobrze zaprezentowała się w meczu z Cagliari – choć ostatecznie zabrakło trochę szczęścia, by wrócić z punktami. Jestem jednak przekonany, że Cuesta to odpowiedni wybór.

A jak oceniasz swoich rodaków – Almqvista i Ondrejkę?

Ondrejka miał pecha. Mimo kontuzji wciąż wierzę, że to może być jego sezon. Pod koniec poprzednich rozgrywek udowodnił, że potrafi wnieść wartość do drużyny. Z kolei Almqvist dostaje teraz więcej czasu na grę niż na początku pobytu w Parmie. Jestem pewien, że ma predyspozycje, by być ważnym zawodnikiem dla nowego trenera i całego zespołu.