Luca Baraldi, który w Parmie, w latach 2001-2003 i 2004-2005, pełnił funkcję administracyjne, w tym między innymi sprwował rolę wiceprezesa klubu, udzielił wywiadu dla Gazzetta di Parma, w którym powrócił do czasu swoich rządów na Tardini.

Byłeś ważną postacią Parmy, na drodze odbudowy, po upadku Parmalat.

Dosłownie 15 dni po zakończeniu mojej przygody z Lazio, Parmalat upadł. Enrico Bondi zadzwonił wówczas do mnie i poprosił mnie o spotkanie, chciał on abym pomógł klubowi. W Collecchio, sfinalizowaliśmy mój powrót do Parmy, w pięć minut. Mimo wielu trudności i bardzo skomplikowanej sytuacji, dotarliśmy wówczas prawie do Ligi Mistrzów. Całe miasto i wszyscy kibice byli z nami. Ta bliskość, która się między nami wytworzyła, była czymś pięknym i wzruszającym.

Co powiesz na temat sprzedaży Adriano?

Było to po prostu nieuniknione. 24 mln euro otrzymane za połowę karty, która należała do nas, stanowiły kapitał, który pozwolił nam ruszyć naprzód i uratować Parmę. To, że klub wciąż mógł istnieć udało się dzięki przeprowadzanym przez nas operacjom rynkowym. Nie chodzi tu tylko o Adriano. Tanio pozyskaliśmy chociażby Gilardino, którego następnie z wielkim zyskiem, w lecie 2005 roku sprzedaliśmy do Milanu. Byli też inni, jak Bonera, Mutu czy Bresciano, którzy u nas bardzo się rozwinęli i pozwolili nam zarobić duże pieniądze. Te wszystkie sprzedaże nie były łatwe, ale konieczne. Po podżeganiu z wielkimi nazwiskami, postanowiliśmy skupić się na młodych zawodnikach, co również miało swoje plusy.

Pamiętasz swoje początki w Parmie?

Nie będę pewnie za to najlepiej wspominany przez fanów, ale moją pierwszą operacją, w roli managera w Parmie, była sprzedaż Buffona do Juventusu, a następnie także Thurama.

Jak wspominasz baraż o utrzymanie z Bologną?

Utrzymanie osiągnięte w Bolonii było warte mistrzostwa. Byliśmy wówczas rodziną, stanowiliśmy prawdziwie zjednoczoną grupę, którą przewodzili Gedone Carmiganni na ławce oraz Lorenzo Minotti jako kierownik zespołu. Do Bolonii jechaliśmy z nożem w zębach, w pełni świadomi tego ile znaczy ten mecz. Mogliśmy wówczas rzucić wyzwanie każdemu, jestem przekonany co do tego, że niezależnie kto stanąłby na naszej drodze, wygralibyśmy.