Pontus Almqvist, w ekskluzywnym wywiadzie, dla portalu SportParma.com, opowiedział o meczu z Lecce, życiu prywatnym, a także swoich pierwszych wrażeniach z gry dla Parmy.

W Lecce zdobyłeś swojego pierwszego gola w barwach Parmy, było to jednak trafienie przeciwko Twojej byłej drużynie, zatem musiałeś ograniczać się ze swoją radością.

Pierwszy gol jest zawsze czymś wyjątkowym i trochę żałuje, że nie mogłem nieco bardziej się z niego cieszyć. Nic jednak straconego już nie mogę się doczekać kolejnego trafienia, kiedy będę mógł w pełni celebrować bramkę dla Parmy.

Swoim golem otworzyłeś na nowo mecz, który jak sie zdawało był zamknięty, do 92 minuty.

Cóż na tym polega praca piłkarz grającego w przedniej formacji. W każdej chwili trzeba być gotowym, aby wykorzystać sytuację, jaka się nadarza. Cieszę się, że okazałem się użyteczny dla drużyny i pomogłem dokonać jej niesamowitego powrotu.

Czy kiedykolwiek w swojej karierze, zdarzyło Ci się doświadczyć takiego powrotu?

Myślę, że ten mecz będzie na samym szczycie listy powrotów, jakich doświadczyłem, w swojej karierze. Zdobycie dwóch goli w odstępie dwóch minut, po 93 minucie, to niezwykła sprawa. Pokazaliśmy, że jesteśmy drużyną posiadającą ducha walki.

W Lecce zdobycie pierwszego gola zajęło Ci 85 minut, dla Parmy trafiłeś po 119 minutach. Można więc powiedzieć, że jesteś piłkarzem, który wie jak dobrze wprowadzić się do drużyny.

Moim celem jest gra dla zespołu. Zawsze jestem gotowy do tego, aby wnieść swój wkład. Jeśli będę grał z zachowaniem regularności, przez cały sezon, pokażę wam zdecydowanie więcej.

Jakim człowiekiem jesteś poza boiskiem? Jak spędzasz wolny czas?

Jestem raczej spokojnym człowiekiem, który lubi spędzać czas w domu ze swoją dziewczyną. Codziennie, w wolnym czasie, medytuję i czytam książki, żeby się odprężyć.

Miałeś już okazję zwiedzić Parmę? Jak postrzegasz to miasto?

Często bywam w centrum miasta i bardzo mi się ono podoba. To spokojne miejsce, w którym panuje dobra atmosfera. Przyjemnie się tu żyję, zaś jedyne za czym tęsknie to bliskość morza, do którego przyzwyczaiłem się w ostatnich latach.

Jak przebiega Twój proces adaptacji w Parmie? Z kim z zespołu masz najlepszy kontakt?

Grupa jest fantastyczna, panuje w niej świetna, rodzinna atmosfera. Czuję się tu komfortowo i mam świadomość, że mogę po prostu być sobą wśród tych wspaniałych ludzi. Mam dobre relacje ze wszystkimi kolegami, jednak najlepszy kontakt złapałem z Bernabe, Bonnym, Circatim i Leonim.

Pecchia nie ukrywa, że od razu mu zaimponowałeś.

Cieszę się, że mogę współpracować z tym trenerem. To świetny fachowiec, który sprawia, że zespół ciągle się rozwija. Dodaje nam pewności siebie, a z mojego punktu widzenia, to właśnie to jest kluczem do sukcesu.

O co w szczególności prosi Cię trener?

Pan Pecchia nie zamyka nas w surowych ryzach taktycznych. Chce żebyśmy czuli się, na boisku, swobodnie i demonstrowali, swoją najlepszą stronę. Wierzy w nasze możliwości i na każdym kroku to okazuje. Mi bardzo takie podejście odpowiada.

Na razie w 5 spotkaniach, zawsze wchodziłeś z ławki, jednak udało Ci się zanotować gola i asystę.

Niezależnie od tego czy gram 90, czy 15 minut, moim celem jest pomoc drużynie, w realizacji jej celów. Zawsze jestem gotowy, aby dać z siebie 100%.

Czy spodziewasz się gry od pierwszej minuty, w najbliższym meczu z Cagliari?

W tej chwili o tym nie myślę. Skupiam się na jak najlepszej pracy na treningach. Zaakceptuję każdą decyzję, jaką podejmie trener.

Co wyniosłeś ze szwedzkiej, rosyjskiej i polskiej piłki?

Każde z tych doświadczeń było unikatowe. Wiele się dzięki temu nauczyłem, stałem się lepszym i bardziej wszechstronnym piłkarzem. Uważam też, że mam dzięki temu również bardziej otwarty umysł i szybciej przyswajam nowe rzeczy.

Jakie są Twoje sportowe i prywatne marzenia?

Chcę się przekonać jak dobrym zawodnikiem mogę być, zaś moim największym, piłkarskim marzeniem jest gra dla reprezentacji Szwecji. Jeśli chodzi zaś o cele życiowe, to chciałbym założyć rodzinę i mieszkać blisko morza.

Ostatnia kwestia. Czy przy okazji meczu z Milanem, udało Ci się porozmawiać z Ibrahimovicem?

Nie widziałem go po meczu, więc nie mogłem z nim porozmawiać. Kto wie może był na mnie zły z powodu asysty (śmiech).