Corriere dello Sport przeprowadziło obszerny wywiad z Alessandro Melli, w którym to kierownik zespołu Parmy i żywa legenda klubu, szczerze wypowiedział się na temat sytuacji panującej w Parmie.

Kiedy zdałeś sobie sprawę, że coś jest nie tak?

Kilka lat temu Ghirardi poprosił mnie o udzielenie pożyczki w wysokości 100 tysięcy euro, która miała pokryć obiecane premie dla zespołu. Trzy lata zajęło mu oddanie tej sumy, zrobił to bez nawet głupiego "dziękuję".

Dlaczego pożyczyłeś mu te pieniądze?

To proste, bo mu ufałem.

Dlaczego pieniądze pożyczył od Ciebie? Czy klub nie dysponował taką sumą?

Ghirardi zasłonił się historiami o braku płynności. W Parmie nigdy nikt nie powiedział, że nie ma pieniędzy. Ciągle tylko była mowa o braku płynności. W mojej ignorancji nigdy tego nie rozumiałem. Ghirardi i Leonardi mawiali, że klub dysponuje 70-80 mln euro, a w praktyce nie było nawet 50 euro by pokryć koszty paliwa do vana. W 2011 usunęli kartę paliw i byliśmy zmuszeni pokrywać koszty benzyny na własną rękę. A uzyskanie zwrotu stawało się coraz bardziej skomplikowane.

Inne sygnały?

W ostatnich latach zawsze gdy zbliżał się termin wygaśnięcia kontraktu zawodników proponowano im przedłużenie na dziwnych warunkach. Przez pierwszy rok mieli otrzymywać mniej pieniędzy, a po dwóch latach kwota miała byc zwiększana. Do tego pojawiały się problemy w wypłatach dla pracowników i dostawców.

Dlaczego nikt o tym nie mówił?

Dostawcy nie chcieli stracić prestiżowego klienta, zaś pracownicy zawsze mieli nadzieję, że trudności są tylko chwilowe. Liczyliśmy, że uda się wydostać z tej sytuacji i cierpliwie czekaliśmy. Osobiście próbowałem dyskutować, walczyłem, ale na niewiele się to zdało. Mógłbym pozwać klub, ale Melli pozywający Parmę? To by się na pewno nie spodobało.

Tym czasem na zewnątrz wszystko było wspaniale. Stulecie klubu było przecież niesamowite.

Leonardi i Ghirardi chcieli, aby ten rok był zapamiętany jako najlepszy w historii Parmy i nie szczędzili wydatków, co skończyło się epicką katastrofą.

W kontaktach z dziennikarzami Ghirardi zawsze zaprzeczał, ze klub ma problemy finansowe.

Nawet w rozmowach z nami często zaprzeczał. Były tylko wymówki o braku płynności, ale klub zawsze jego zdaniem był solidny i stabilny. W rzeczywistości przestrzegał płacenia tylko tego co było obowiązkowe, czyli wypłat wynagrodzenia dla piłkarzy i pracowników zatrudnionych na stałe. Do tego zawsze były pieniądze na inwestycje nowy budynek w centrum Collecchio, restauracja z kucharzami serwującą 150-200 posiłków dziennie. Klub długo nie mógł tego wytrzymać.

Jak długo nie otrzymujesz wynagrodzenia?

Ostatnią pensję otrzymałem w lipcu, podobnie jak Donadoni i cały zespół. Moja żona, która pracuje w dziale prawnym klubu nie otrzymała wypłaty od grudnia 2013 roku.

Przeczuwałeś się to się tak skończy?

W czerwcu 2013 roku Parma codziennie kupował 7-8 graczy, a prawie wszyscy byli mało wartościowymi nabytkami i nie rokowali za dobrze na przyszłość. Było w tym coś dziwnego, czego nie mogłem pojąć. Wtedy też zacząłem tracić zaufanie do Ghirardiego i Leonardiego.

Więc wiedziałeś, że Parma ma więcej niż 240 graczy na kontraktach?

Pozwoliło to klubowi stworzyć pozory ruchu na kontach. Nagle w Collecchio pojawił się przepych. Były obiady w popularnej restauracji na koszt klubu, ultra-luksusowe pięciogwiazdkowe hotele itp.

Trwało to do?

Od 15 listopada futbol w Parmie w zasadzie się skończył. Ghirardi przyszedł do na si powiedział, że nie będzie płacił ani grosza, gdyż klub ma problemy finansowe. Zespół w prawdzie zachował się profesjonalnie, ciągle grał w lidze, ale ich myśli były zupełnie gdzie indziej. Nie da się wygrywać spotkań w takich warunkach.   

Czy to prawda, ze niektórzy z wa pokrywali z własnej kieszeni, wynagrodzenie klientów i dostawców?

Wiem, że Donadoniemu czasem tego typu zachowanie się zdarzało.

Jak długo nie widziałeś Ghirardiego?

Od meczu Parma-Lazio, kiedy został nam przedstawiony Giordano. Ghirardi szybko opuścił stadion, nie pożegnał się z pracownikami ani zawodnikami, uścisnął tylko rękę Lucarelliemu i uciekł, a następnie zniknął.

Czego oczekiwałbyś od Ghirardiego?

Chciałbym aby zapłacił ludziom, którzy pracowali dla niego przez tyle lat i mu ufali, a on ich po prostu oszukał. Reszta mnie nie interesuje. Gdybym był Ghirardim, nie mógłbym spać po nocach, tylko myślał o setkach ludzi, którym zrujnowałem życie nie wypłacając wynagrodzeń.

A do Parmy?

Mam nadzieję, że znajdzie się ktoś skłonny spłacić dług sportowy i uda się zgłosić klub do Serie B.

Czy będę dalej pracować w Parmie?

Chciałbym pracować w Parmie, ale tylko wraz z ludźmi, którzy są gotowi szanować podstawowe zasady i ludzi. Władza w klubie musi mieć szacunek do kibiców, pracowników, kontrahentów i dostawców. Dobrym przykładem jest tu samo miasto, które ma klasę, elegancje, styl i kulturę. Liczę, że znajdzie się ktoś skłonny ratować klub z tak piękną historią.    

Chcesz coś jeszcze dodać?

Jest mi przykro, że musiałem to wszystko powiedzieć, to być może nie jest dobry czas na tego typu zwierzenia. Jednak przez ostatnie 2 lata, trzymałem to wszystko w sobie i nie mogłem już dłużej tego znieść...