W trwającym sezonie, kontuzje ani na chwilę nie odpuszczają Parmie, zaś odniesione w meczu z Juventusem, urazy Adriana Bernabe, Alessandro Vogliacco oraz Nahuela Esteveza, w istotny sposób komplikują życie Cristianowi Chivu, w finale rozgrywek.

Szczególnie alarmująco wygląda sytuacja w linii pomocy, gdzie rumuński szkoleniowiec, chcąc utrzymać, ostatnio uskuteczniany system 3-5-2, ma praktycznie same obligatoryjne wybory oraz pole manewru zmniejszone do minimum. Wraz z wypadnięciem z gry Bernabe oraz Esteveza, pewniakami do gry od pierwszej minuty stają się Simon Sohm, Mandela Keita oraz Hernani. Być może na papierze takie zestawienie nie wygląda źle, jednak prawdziwe problemy mogą dotyczyć ewentualnych zmian, które mogą zostać na szkoleniowcu Crociatich wymuszone, tak przez przebieg gry, jak i inne czynniki (Keita jest piłkarzem zagrożonym zawieszeniem w przypadku otrzymania żółtej kartki).

Pod kątem czysto liczbowym, sytuacja Parmy nie wygląda specjalnie tragicznie, bowiem z wyborów w drugiej linii Chivu ma do dyspozycji jeszcze czwórkę zawodników, którą stanowią: Drissa Camara, Mohamed Anas Haj, Antonine Hainaut oraz Elia Plicco. Jeśli jednak zaczniemy zagłębiać się w szczegóły, dostrzeżemy pewne, oczywiste komplikacje. Po pierwsze, patrząc na boiskową charakterystykę Camara, Haj oraz Plicco są zawodnikami na wskroś ofensywnymi i ich ewentualne wdrożenie do składu wymagałoby dość sporych modyfikacji i dostrojeń taktycznych, z ewentualnym przejściem na 3-4-1-2 włącznie. Z kolei Hainaut, który w przeciwieństwie do kolegów, jest graczem nieco bardziej uniwersalnym, w ostatnim czasie, jeśli już wychodził na boisko, to grywał raczej na boku obrony lub wahadle i wydaje się, że w tej chwili, zwłaszcza w obliczu urazu Vogliacco (który może spowodować trwałe przesunięcie Del Prato do trójki środkowych obrońców) właśnie tak Francuza definiuje Chivu. Po drugie, mówimy o zawodnikach, którzy za kadencji nowego trenera nie otrzymali zbyt wielu minut, i mając to na względzie, można mieć pewne wątpliwości co do tego, czy podołaliby wzięciu tak dużej odpowiedzialności, na swoje barki, w tak newralgicznym momencie sezonu.

Poza wspomnianymi wyborami, czysto teoretycznie, istnieją też scenariusze zakładające, przesunięcie do drugiej linii Mana, Almqvista lub Ondrejki, których rola wraz z przejściem na system z "wahadłami" została dość mocno ograniczona, jednak mimo wszystko wydaje się to rozwiązaniem mało realnym i raczej nie w stylu Chivu.

Niemniej nie ulega wątpliwości, że sytuacja w pomocy jest skomplikowana i może stanowić źródło poważnych problemów, dla przeżywającej renesans formy Parmy, która stoi w obliczu kluczowego momentu kampanii.