Dziś w sali prasowej Centrum Treningowego Mutti, w Collecchio, odbyła się oficjalna prezentacja Gaetano Oristanio, podczas której zawodnik odpowiadał, na pytania przybyłych dziennikarzy.

Dlaczego wybrałeś Parmę?

Wierzę w ten projekt. Parma to klub z wielką tradycją i wspaniałą historią, nawet jeśli jestem zbyt młody, aby to pamiętać. Miałem inne możliwości, jednak zdecydowałem się przybyć tutaj. Dziękuję klubowi za obdarzenie mnie zaufaniem. Wierzę w ten projekt oraz te idee. Cieszę się, że tu jestem.

Jak wyglądał Twój debiut, na Tardini?

To było bardzo emocjonujące. W sobotę stadion był niczym kocioł, zaś energia z trybun udzielała się nam na boisku. Debiutować w ten sposób, było niezwykłym uczuciem. Oczywiście każdy debiut jest ekscytujący, jednak ten z uwagi na całą otoczkę był szczególny. Kibice dodali nam sił i myślę, że z przebiegu gry zasługiwaliśmy nawet na coś więcej niż remis.

Na jakiej pozycji czujesz się najbardziej komfortowo?

Nie chciałbym mówić o pozycjach. Jestem profesjonalnym piłkarzem, gram tam, gdzie widzi mnie trener i gdzie potrzebuje mnie zespół. Jestem do pełnej dyspozycji trenera Cuesty i kolegów z drużyny. Lubię grać z prawej strony i zbiegać do środka boiska, jednak w swojej karierze grałem na różnych pozycjach. Wszystko zależy od potrzeb zespołu.

W zeszłym sezonie byłeś trzecim piłkarzem Serie A pod względem liczby dryblingów i czwartym pod względem udanych dryblingów.

Drybling to jeden z moich największych atutów i jestem gotowy służyć nim, na rzecz drużyny. Ta umiejętność pozwala nie tylko zyskiwać przestrzeń i przewagę, ale również może odciążyć kolegów, w trakcie długiej fazy defensywnej. Myślę, że jestem też piłkarzem, który potrafi pracować. W meczu zdarzają się różne fazy i każdy musi być gotowy do gry w obronie. Myślę, że potrafię to robić, może nie bardzo dobrze, ale dobrze.

Ile bramek i asyst chciałbyś mieć w tym sezonie?

Jak najwięcej. To ważne, bowiem te liczby mogą przełożyć się na punkty dla drużyny, a to kolektyw jest zawsze najważniejszy. Kiedy dajesz z siebie 100% dla zespołu, wszystko inne przychodzi naturalnie.

Esposito to Twój bardzo dobry znajomy, chciałbyś grać razem z nim w przyszłości?

Często ze sobą rozmawiamy, przyjaźnimy się od czasu wspólnej gry w akademii Interu. Nie snujemy jednak wspólnych planów na grę. Zobaczymy, co przyniesie przyszłość. Na ten moment obaj jesteśmy szczęśliwi w obecnych zespołach.

O co trener Cuesta poprosił Cię przed wejściem na boisko, w meczu z Atalantą?

Trener Cuesta emanuje pozytywną energią i dobrym nastawieniem, które usiłuje przekazać nam piłkarzom. Przed wejściem na boisko nie udzielał mi porad technicznych, ani taktycznych, ale za to motywował mnie do gry, dając mi swobodę w poszukiwaniu piłki i podejmowaniu ryzyka. Byłem z zespołem ledwie kilka dni, tak więc nie było zbyt wiele do powiedzenia, na temat taktyki.

Czy to może być sezon Twojego przełomu? Liczysz na powołanie do reprezentacji?

Gra w reprezentacji kraju, to marzenie każdego. Skupiam się jednak na Parmie i nie chcę, aby cokolwiek mnie rozpraszało. Chcę jak najlepiej reprezentować barwy tego klubu, potem zobaczymy, co przyniesie przyszłość.

Jakie różnice dostrzegasz między Venezią a Parmą?

Każdy trener i każdy klub ma inną charakterystykę. Są inne pomysły, formuły, formacje i to są zasadniczo różnice, które dostrzegam.

Czy spodziewałeś się, że zadebiutujesz już w sobotę?

Byłem gotowy. Zawsze jestem gotowy do gry, niezależnie od tego czy wychodzę w pierwszym składzie, czy zaczynam na ławce. Ważne jest to, żeby niezależnie od okoliczności, zawsze dawać z siebie wszystko.

Co wniosło do Twojej kariery doświadczenie w holenderskim Volendam?

Byłem wówczas bardzo młody. To było dla mnie niesamowite doświadczenie, na wielu płaszczyznach. Opuszczenie Włoch nie jest łatwe, zwłaszcza dla kogoś takiego jak ja, kto dorasta w tak dużej akademii młodzieżowej jak ta Interu. Transfer do Holandii, stanowił wejście w zupełnie inny świat, zarówno pod względem piłki nożnej, jak i kultury, a to nigdy nie jest łatwe. Ostatecznie jednak bardzo wiele mi to dało i polecam to wszystkim młodym zawodnikom. Po takim doświadczeniu mogliby wrócić do Włoch o wiele lepiej przygotowani.