Bukmacherzy na Wincomparator
- najlepsze porównanie kursów!
Sprawdzaj wyniki meczów oraz
kursy bukmacherskie.
Parma powstała w 27 lipca 1913 roku pod nazwa Verdi F.C.B., nadanie takiej nazwy klubowi było hołdem dla wielkiego kompozytora -Giuseppe Verdiego, który urodził się i tworzył właśnie w Parmie. Jednak już 16 grudnia 1913 roku klub zmienił nazwę na Parma Football Club i właśnie te datę większość kibiców uważa za prawdziwy początek drużyny z miasta sera i szynki. W swej bogatej historii Parma zanotowała sporo sukcesów sukcesów, jaki nieudanych sezonów spędzonych w Serie B,C i D. Niestety mimo wielu prób Parmeńczykom nigdy nie udało się ustabilizować klubu. We Włoszech każdy wie ze Parma to 'Crociati', ponieważ pierwszymi koszulkami drużyny były białe t-shirty z czarnym krzyżem na piersi. W 1920 roku, po wygraniu lokalnych rozgrywek, Parma awansowała do Serie B. Dla klubu był to ogromny sukces i okazja, aby wejść do świata wielkiej piłki. Wiązało się to również z kolejna zmiana nazwy tym razem na Parma AS. Niestety Gialloblu w Serie B grali tylko 3 sezony po których znów przyszła kolej na długą i mozolną walkę w lokalnych rozgrywkach. W szeregi drugiej ligi Parma wróciła dopiero po wojnie, w sezonie 1953-54. Rok później Crociati mając w swoim składzie wielka gwiazda - Ivo Cocconiego zdołali wywalczyć w tych rozgrywkach 9 miejsce, które przez długi okres czasu było największym osiągnięciem klubu z Tardini.
Kolejne sezony w wykonaniu Gialloblu nie były już tak udane, klub w rozgrywkach Serie B regularnie zajmował miejsca w drugiej dziesiątce stawki aż w końcu w sezonie 1964/1965 spadł do Serie C a w następnym sezonie do Serie D. W 1968 Crociati ponownie zmienili nazwę na Parma FC. Po serii rozczarowujących wyników w czwartoligowych zmaganiach w 1969 roku ówczesny prezes-pan Giuseppe Agnetti zdecydował o rozwiązaniu klubu. Na cale szczęście jeszcze w tym samym roku miejsce miała reaktywacja zespołu, który powrócił na włoskie boiska pod nazwa A.C. Parmense, która obowiązywała zaledwie przez rok. Następnie klub przekształcili się w AC Parma. Ta nazwa do dziś kojarzona jest z największymi osiągnięciami klubu.
Większość lat 70 Parma spędziła w Serie C. Klub w tym czasie trenował miedzy innymi Cesare Maldini, który w końcu w 1979 roku wprowadził Parmę do Serie B. O awansie zadecydował wygrany 3:1 baraż z Triestina, w którym dwa gole zdobył Carlo Ancelotti (który jeszcze nie wiedział ze za 20 lat sam będzie trenował żółto-niebieskich). Niestety Parma grała w Serie B tylko jeden sezon, w którym uplasowała się na 19 pozycji i na kolejnych kilka lat zmuszona była wrócić do Serie C1. Początek lat 80 to występy w Serie C1 przeplatane krótkimi epizodami w Serie B. W końcu w 1986 roku Gialloblu na dobre wrócili do drugiej ligi. Trenerem był wtedy Arrigo Sacchi, któremu udało się przede wszystkim ustabilizować drużynę i stworzyć z niej drugoligowego średniaka. W 1989r szkoleniowcem został Nevio Scala, który spełnił największe marzenia kibiców.
27 Maja 1990 roku, po zwycięstwie 2:0 nad największym rywalem -Reggianą, ekipa Scali awansowała do Serie A! Zadowolenie z tego faktu pomniejszyła nieco tragiczna wiadomość o śmierci ówczesnego prezesa klubu- Ernesto Ceresiniego. Bo awansie do Serie A, Parmą zainteresował się światowy gigant produkujący żywność -firma Parmalat, mająca siedzibę i zakłady produkcyjne na obrzeżach Parmy. Rodzina Tanzicj, która przejęła władzę w zespole Crociatich, zaczęła pompować miliardy lirów do klubu, i na efekty nie trzeba było długo czekać. Parma zadebiutowała w Serie A 9 Września 1990, ponosząc porażkę 1:2 z Juventusem. Jednak sezon ten był dla Scali i jego podopiecznych bardzo udany 6 miejscem na zakończenie rozgrywek i kwalifikacja do rozgrywek Pucharu UEFA dla drużyny która przez większość swojej historii grała w Serie C, były dla piłkarskiej Italii ogromnym zaskoczeniem.
Sezon 91/92 był początkiem pięknej ery w historii Parmy. To właśnie na zakończenie tych zmagań Parma sięgnęła po swoje pierwsze trofeum w historii -Puchar Włoch. W wielkim finale tych rozgrywek Crociati dość niespodziewanie pokonali w dwumeczu Juventus 2:1. W lidze było już nieco gorzej i ostatecznie Gialloblu uplasowali się na 7 pozycji jednak dzięki wywalczeniu krajowego pucharu podopieczni Scali byli uprawnieni do startu w rozgrywkach europejskich. W 1993 roku piłkarze z Ennio Tardini wygrali, swoje pierwsze trofeum na arenie między narodowej -Puchar Zdobywców Pucharów. W finale po fantastycznym spotkaniu Parma pokonała 3:1 zespół Antwerp. W tym samym roku Parma sięgnęła jeszcze po Superpuchar Europy, wygrywając z Milanem 2:0. Również zmagania ligowe była dla Parmy niezwykle udane. 3 miejsce tuż za Interem i Milan mocno rozbudziło apetyty wszystkich kibiców. Sezon później Parma bliska była obrony Pucharu Zdobywców Pucharów jednak w wielkim finale Gialloblu ostatecznie ulegli Arsenalowi. Warto wspomnieć że 27 Maja 1994 r na Stadio Ennio Tardini odbył się pierwszy mecz reprezentacji Włoch. Italia pokonali 2:0 Finlandię. Dzięki temu małe miasto jakim była Parma zaczęła odgrywać coraz większą rolę w krajowym i europejskim futbolu.
Niestety Parmie, za ery Tanzich nigdy nie udało się zdobyć absolutnego priorytetu jakim było mistrzostwo Włoch. W sezonie 95/96 Parma prezentująca zna prawdę znakomitą formę przez cały sezon była 2, tuż za Juventusem z którym tytuł przegrała w ostatnich kolejkach zmagań ligowych. W tym samym sezonie Crociati zdobyli jednak Puchar UEFA, nomen omen po wygranej z ...Juventusem. Sezon później Parma ukończyła sezon na 6 miejscu a Scale zastąpił Carlo Ancelotti. W swoim pierwszym sezonie były piłkarz Gialloblu zdobył drugie w historii klubu wicemistrzostwo, które uprawniło Parmę do pierwszego w historii startu w Lidze Mistrzów. Zmagania w Champions League Crociati zakończyli bardzo szybko na rozgrywkach grupowych a w eliminacjach wyeliminowali między innymi Łódzki Widzew. W lidze też nie wiodło się dobrze i ostatecznie zespół Ancelottiego uplasował się dopiero na 8. miejscu. Rozczarowani takim obrotem spraw działacze postanowili zastąpić Ancelottiego anonimowym trenerem w osobie - Alberto Malesani. Po zwycięstwie 3:0 z Marsylią w 1999 roku Malesani dołożył do klubowej gabloty drugi już Puchar UEFA a kilka tygodni później po dwumeczu z Fiorentiną Gialloblu wywalczyli również Puchar Włoch. Mimo to rodzina Tanzich była nieco zawiedziona, ponieważ nie udało się znowu zdobyć Scudetto gdyż Malesami i jego podopieczni zajęli 4 miejsce w lidze. Nie udało się też awansować do Ligi Mistrzów gdyż Parma przegrał eliminacje z drużyną Glasgow Rangers. Nawiasem mówiąc Po Puchar UEFA i Coppa Italia sięgnęło ostatnie pokolenie wielkich gwiazd Parmy: min. Buffon, Thuram, Cannavaro, Bennarivo, Boghossian, Veron, Baggio, Chiesa czy Crespo.
Sezon 99/00 rozpoczął się dla Parmy znakomicie od zdobycia Superpucharu Włoch . Dzięki bramką Crespo i Boghossiana Gialloblu pokonali Milan 2:1. Były to jednak miłe złego początki gdyż reszta sezonu w wykonaniu Parmy rozczarowała. Dość powiedzieć że w tym sezonie Parmę trenowało aż 4 trenerów: Malesani, Ulivieri, Sacchi i Passarella( przegrał wszystkie 5 meczów). Dopiero piąte miejsce w tabeli przyjęto jak porażkę. Sezon później Parmie prze dłuższy czas zagrażała degradacja do Serie B. Na szczęście władze w porę zdecydowały się na zatrudnienie na stanowisko trenera Pietro Carmigianiego, który uratował Gialloblu i przy okazji zdobył ostatnie do tej pory trofeum -Puchar Włoch po zwycięstwie nad Juventusem. Ten sezon i ostatecznie 10 miejsce na zakończenie rozgrywek (najgorsze w historii dotychczasowych startów w Serie A) pokazały że w Parmie, która dotąd była doskonale zaprogramowaną maszyną do wygrywania coś zaczyna się psuć.
W 2002 roku Parmalat zmienił strategie klubu. Parma zaczęła kupować młodych, perspektywicznych graczy. Wszyscy zawodnicy na których można było coś zarobić zostali sprzedani za ogromne pieniądze a Gialloblu zaczęli nowy rozdział w swojej historii. Z klubu mającego wiele gwiazd, reprezentantów Włoch, Brazylii, Argentyny, Francji, Parma stała się drużyna promującą młode talenty, które następnie były sprzedawane z ogromnym zyskiem. Dzięki dobrej obsadzie stanowiska trenera na, którym zasiadł Cesare Prandelli, taki model klubu zagwarantował Parmie spory sukces 02/03 jakim niewątpliwie było 5 miejsce na zakończenie rozgrywek. W tym czasie czołowymi postaciami Parmy byli tacy piłkarze jak Frey, Morfeo, Bonera, Ferrari, Bresciano, Mutu czy Adriano.
Wszystko wyglądało dobrze do grudnia 2003 roku. Wtedy to na światło dzienne wyszły brudne interesy rodziny Tanzich z powodu których zbankrutował Parmalat. Wydawało się że klub pozbawiony głównego sponsora może tego nie przetrwać. Jednak Parma nie tylko przetrwała, ale również powtórzyła sukces z poprzedniego roku zajmując w lidze 5 miejsce dzięki czemu 14 raz z rzędu(co było swego czasu rekordem w Serie A) mogła grac w europejskich pucharach. Wraz z zakończeniem sezonu klub opuścił główny architekt -Prandelli, który udał się na poszukiwanie nowych wrażeń. Jego miejsce na ławce zajął kompletnie anonimowy trener -Slivio Baldini to posunięcie władz klubu mogło dziwić zwłaszcza w obliczu zbliżającego się sezonu 04/05 nazywanego jest sezonem ZERO, gdyż właśnie od tych rozgrywek miała zależeć cala przyszłość klubu z Parmy.
Sezon ZERO był niezwykle trudny dla Parmy. Gialloblu pod wodzą nowego szkoleniowca Silvio Baldiniego kompletnie nie radzili sobie w lidze. Odwrotnie sytuacja miała się w Pucharze UEFA gdzie grający rezerwowym składem Crociati doszli aż do półfinału, gdzie ulegli rosyjskiemu CSKA Moskwa. Na koniec sezonu Parma zajęła ex equo z Bologną 17 miejsce, i o tym która drużyna pozostanie w Serie A miał zdecydować baraż. Przed barażami miejsce dotychczasowego trenera Silvio Baldiniego zajął specjalista od rzeczy niemożliwych -Carmigiani. W pierwszym meczu na Ennio Tardini, Bologna wygrała 1:0 i w perspektywie rewanżu w Bolonii, nikt nie dawał Parmie większych szans na utrzymanie. Jednak na Dall'Ara zdarzył się cud. Parma w obecności 8000 swoich fanów wygrała 2:0 po bramkach Cardone i Gilardino. W tym spotkaniu wszyscy piłkarze wznieśli się na wyżyny swoich możliwości, ujść uwadze nie może również znakomita postawa bramkarza Freya, który bronił w niesamowitych sytuacjach. Po wygranej batalii o Serie A, latem stało się to co nieuniknione czyli wyprzedaż co zdolniejszych zawodników. Drużynę Gialloblu opuścił miedzy innymi najlepszy strzelec ostatnich lata Alberto Gialrdino, który za 18 mln euro został sprzedany do Milanu.
Sezon 2005/06 był bardzo spokojny dla Parmy. Gialloblu stosunkowo szybko zapewnili sobie utrzymanie i ostatecznie uplasowali się na dobrej 10 pozycji, zaliczając przy tym efektowna końcówkę sezonu( 6 zwycięstw w 9 meczach). Jadnak dzięki ujawnionej aferze Calciopoli Parma "awansowała" na 7 miejsce i otrzymała kolejną szanse gry w Pucharze UEFA. Trudno było jednak oczekiwać wielkich sukcesów od Crociatich, których sytuacja finansowa wciąż była bardzo ciężka i trzeba było ratować się kolejnymi sprzedażami co zdolniejszych piłkarzy. Taka polityka znacząco wpływała na stabilność zespołu. Jakby tego było mało Z niewyjaśnionych do końca przyczyn po zakończeniu rozgrywek z stanowiska trenera zwolniony został Mario Berreta, cieszący się zarówno sympatia piłkarzy jaki kibiców.
W sezonie 06/07 Parma cudem obroniła się przed spadkiem. Mimo w miarę solidnego zaplecza kadrowego o słabej postawie Gialloblu po raz kolejny decydowała zła obsada trenera. Miejsce na ławce szkoleniowej Parmy zajął kompletnie nie doświadczony Stefano Pioli, który w przeszłości z sukcesami występował w zespole Crociatich. Początek sezonu był wręcz tragiczny w wykonaniu Parmy, która z meczu na mecz obniżała loty w ligowej hierarchii. Jednak ostatecznie wszystko skończyło się dobrze dla zespołu z Tardini. Ogromną zasługę mieli w tym trener Claudio Ranieri oraz młoda gwiazda włoskiej piłki Giuseppe Rossi którzy przybyli do klubu w drugiej połowie sezonu. Te wzmocnienia jednak nie mogłyby mieć miejsca gdyby nie fakt iż Parmę przejął nowy właściciel -Tommaso Ghirardi, który tchnął w drużynę nowego ducha dzięki między innymi znakomitym decyzjom personalnym.
Na początku 2007 roku klub opuścił Claudio Ranieri, który otrzymał posadę szkoleniowca Juventusu. Od tego momentu w Parmie zaczęło się źle dziać. W sezonie 07/08 Parmę prowadziło aż 3 szkoleniowców byli to kolejno: Dominico Di Carlo, Hektor Cuper i Andrea Manzo. Przez cały sezon Gialloblu grali fatalnie i nic dziwnego że stali się głównym kandydatem do spadku. 18 maja 2008, Parma Gialloblu w meczu o być albo nie być mierzyli się z Interem, który walczył o mistrzostwo. Tylko zwycięstwo dawało Parmie utrzymanie, jednak niestety heroicznie walczący zawodnicy nie sprostali rywalowi przegrywając 2:0. Tym samym po 18 latach pobytu w elicie Parma spadała do Serie B.
Teraz głównym celem drużyny stał się jak najszybszy powrót do elity który ułatwić miało zatrzymanie wielu gwiazd takich ja Cristiano Lucarelli, Reginaldo, Morrone, Pisanu. Nie obyło się jednak bez strat. W lecie klub opuścili Daniele Dessena i Luca Cigarini nazywani w Italii następcami Pirlo oraz główny snajper Gialloblu ostatnich lat -Igor Budan.
Po bardzo kiepskim początku w Serie B, który doprowadził do zmiany trenera Luigi Cagniego na doświadczonego Francesco Guidolina, Parmie udało się dopiąć swojego celu i z drugiego miejsca Gialloblu awansowali do Serie A. Jednak gdyby nie ciężka praca wspomnianego wcześniej Guidolina a także gole Paloschiego, który został uznany odkryciem sezonu w drugiej lidze,tego sukcesu po prostu by nie było. Latem Parma dość znacznie wzmocniła swój skład by już więcej nie powtórzyła się historia z sezonu 07/08. Kontrakt z klubem przedłużył do 2011 roku Francesco Guidolin a na Tardini zawitali tacy piłkarze jak Panucci, Zaccardo czy Bojinov, których wspomagać będą "młode wilczki" Lanzafame, Antonelli oraz Biabiany.
W swoim pierwszym sezonie po powrocie do Serie A Parma była prawdziwą rewelacją. Gdyby nie słabszy okres w środkowej fazie sezonu Gialloblu grali by z pewnością w rozgrywkach Ligi Europejskiej. Jednak na bardzo wysokie 8 miejsce na zakończenie sezonu nikt nie narzekał szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę fakt iż Parmie po 10 latach w końcu udało się pokonać wielkiego rywala -Juventus na jego terenie w Turynie. Jednakże zdecydowanie najważniejsze wydarzenie tego sezonu miało miejsce w styczniu, kiedy to do Parmy powrócił najlepszy strzelec w historii klubu -Argentyńczyk Hernan Crespo. Sprowadzenie go przez prezesa Ghiraridego były znakomitym posunięciem marketingowym gdyż dzięki powrotowi Crespo na stadion przychodziło coraz więcej kibiców chcących zobaczyć w akcji idola z lat 90. Sam Crespo mający już swoje lata dość udanie prezentował się w barwach Gialloblu, zdobył 1 bramkę i zaliczył 3 asysty. Nie obeszło się też bez smutniejszych wydarzeń mimo dobrej postawy szeregi Parmy opuścił architekt sukcesu Francesco Guidolin, który po sezonie objął posadę szkoleniowca Udinese. Z kolei posadę trenera Crociatich objął Pasquale Marino, który po letnim okienku transferowym dysponuje na prawdę mocnym składem. Trzon drużyny z poprzedniego sezonu wzmocnili piłkarze takiej klasy jak Giovinco, Gobbi, Candreva czy Marques.
Mimo ogromnego potencjału jakim dysponował zespół w sezonie 2010/2011, Parma wielkiego sukcesu nie odniosła, co więcej sezon ten mógł się zakończyć dla Gialloblu prawdziwą kompromitacją i spadkiem do Serie B. Wszystko z powodu złej obsady na stanowisku szkoleniowca. Pasquale Marino kompletnie nie sprawdził się w roli trenera. Pod jego dowództwem Parma grała niezwykle chaotycznie, nieskutecznie i mało widowiskowo, w prawdzie zdarzały się jej wielkie mecze jak chociażby zwycięstwo 1:4 w Turynie nad Juventusem, jednak tego typu mecze zdarzały się niezwykle rzadko udanej gry. Mimo coraz gorszych wyników i coraz większych nacisków ze strony kibiców żądających zwolnienia Marino zarząd Gialloblu nie podejmował żadnych kroków. Momentem przełomowym była kompromitująca porażka na Tardini z ostatnim w tabeli Bari 1:2. Po tym meczu na 7 kolejek przed końcem rozgrywek Parma znalazła się w strefie spadkowej a zarząd w końcu zdecydował się zwolnić Marino i zatrudnić nowego trenera. Miejsce na ławce Gialloblu zajął bardzo doświadczony Franco Colomba, jednak mało kto wierzył że ten szkoleniowiec zdoła utrzymać Parmę w Serie A zwłaszcza w obliczu arcytrudnego terminarza. Jednak wtedy zdarzył się cud Colomba całkowicie odmienił drużynę Gialloblu, która w 6 ostatnich spotkaniach sezonu nie przegrała i zanotowała 4 zwycięstwa i to z nie byle kim: Interem, Juventusem, Palermo i Udinese. Tym samym Parma na przekór wszystkiemu zdołała utrzymać się w elicie. Duży udział w tym sukcesie miał również sprowadzony zimą Brazylijczyk Amauri, który dla Parmy zdobył 7 bramek. Do końca pozostanie jednak mały niesmak a to z powodu tego że gdyby Gialloblu grali w takim stylu od początku sezonu to mieliby szansę walczyć o zdecydowanie wyższe cele...Warto wspomnieć również iż najlepszym strzelcem Gialloblu tego sezonu był Hernan Crespo, który strzelając 11 bramek pięknie nawiązał do swoich lat świetności w klubie z Tardini.
|
| Poz. | Drużyna | M | Pkt |
 1. |
Juventus | 38 | 84 |
| 2. |
Milan | 38 | 80 |
| 3. |
Udinese | 38 | 64 |
| 4. |
Lazio | 38 | 62 |
| 5. |
Napoli | 38 | 61 |
| .... | |||
| 8. |
PARMA | 38 | 56 |
Zajrzyj do działu reklama i skontaktuje się z nami!
